ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റില്‍ പറഞ്ഞതും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയതും ആയ ഒരു കാര്യമാണ് വിനയത്തിന്റെ ആധിക്യവും അവ വരുത്തുന്ന വിനകളും. മലയാളികള്‍ സ്വതവേ സംസാരത്തിലും പ്രവര്‍ത്തിയിലും വളരെ വിനയം പുലര്‍ത്തുന്നു. ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ് മലയാളികള്‍ എന്ന സാംസ്കാരിക വിഭാഗത്തിന്റെ ഒരു വലിയ പ്രശ്നമാണ്. അഹങ്കാരം ആകുമോ എന്ന ഭയമാണ് പലപ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നതിനും ചങ്കൂറ്റത്തോടെ നില്‍ക്കുന്നതിനും മലയാളികള്‍ക്ക് തടസ്സം ആവുന്നത്. സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടാവാം, ജോലി സ്ഥലങ്ങളില്‍ മിണ്ടാതെ, ഒതുങ്ങി ജോലിചെയ്തു പോവുന്നവരാണ് കൂടുതല്‍ മലയാളികളും. അഹങ്കാരം എന്നു തോന്നുന്നതിനെ എല്ലാം അടിച്ചമര്‍ത്തുന്ന ഒരു പ്രവണതയും മലയാളികള്‍ക്കുണ്ട്. ഫാരിസ് എന്ന ബിസിനസ്സുകാരന്‍ - അയാള്‍ നല്ലവനോ ചീത്തയോ എന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി അച്യുതാനന്ദന്‍ വിധിച്ചതു പോവട്ടെ - കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക നായകരില്‍ പ്രധാനിയായ സുകുമാര്‍ അഴിക്കോട് ഫാരിസിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് അയാള്‍ അഹങ്കാരിയാണ്, അതു ശരിയല്ല എന്നാണ്. അഹങ്കാരം എന്ന വികാരത്തെ മലയാളികള്‍ വെറുക്കുന്നു. ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ കഴിവുള്ള പല മലയാളികളുടെയും സ്വപ്നങ്ങള്‍ പാതിവഴിയില്‍ കരിയുന്നു.
ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിനെക്കാള്‍ അഹങ്കാരത്തെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. അഹങ്കാരം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വലിയ ഉപദ്രവം ഉണ്ടാവുന്നില്ല - അല്പം കണ്ണുകടി ഒഴിച്ചാല്‍. ഐ.എ.എസ്. പരീക്ഷയെയും ഇന്റര്‍വ്യൂവിനെയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അഭിമുഖീകരിച്ചയാളാണ് അല്ഫോണ്‍സ് കണ്ണന്താനം. ഐ.എ.എസ്. പരീക്ഷയുടെ ഫലം വന്നപ്പോള്‍ കണ്ണന്താനം പത്രത്തില്‍ തന്റെ നമ്പരുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാന്‍ മെനക്കെടാതെ മൂടിപ്പുതച്ചുകിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. തന്റെ നമ്പര്‍ കാണും എന്ന് കണ്ണന്താനത്തിന് അത്ര ഉറപ്പായിരുന്നു. (പുസ്തകം: ഇന്ത്യ, മാറ്റത്തിന്റെ മണിമുഴക്കം (അല്ഫോണ്‍സ് കണ്ണന്താനത്തിന്റെ ആത്മകഥ - വായനക്കാരനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നല്ല പുസ്തകമാണ്); കറന്റ് ബുക്സ്). എന്നാല്‍ ആത്മവിശ്വാസക്കുറവുകൊണ്ട് ഒരു വ്യക്തി അധോന്മുഖനായിപ്പോവുന്നു. തന്റെ കഴിവില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടികള്‍ വികലമാവുന്നു. സ്വല്പം അഹങ്കാരിയായാലും കുഴപ്പമില്ല. ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവനാവരുത്.
ഒരു നല്ല കലാകാരനു ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ് എങ്ങനെ തിരിച്ചടിയാവും എന്നതിനു ഉദാഹരണമാണ് ചിത്രകാരന് എന്ന ബ്ലോഗര്‍. ചിത്രകാരന്റെ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റുകള്‍ പലപ്പോഴും ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതാണ്, പിടിച്ചിരുത്തുന്നതാണ്. പല പോസ്റ്റുകളോടും ഞാന്‍ വ്യക്തിപരമായി അഭിപ്രായ ഐക്യം പുലര്‍ത്തുന്നില്ലെങ്കിലും അതില്‍ പരാതിയില്ല. രണ്ട് വ്യക്തികള്‍ തമ്മില്‍ ചിന്തകളില്‍ ഐക്യം വേണമെന്നില്ല. ചിത്രകാരന്റെ പോസ്റ്റുകള്‍ ബ്ലോഗ് ലോകത്തെ, ഇന്റര്‍നെറ്റിലെ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ഒരു നല്ല ഉദാഹരണവും ആണ്. ഇന്റര്‍നെറ്റ് എന്ന മാദ്ധ്യമം സെന്‍സര്‍ഷിപ്പുകള്‍ തൂലോം കുറവായ, എന്തും വിളിച്ചുപറയാവുന്ന ഒന്നാണ്. എവിടെയാണ് ചിത്രകാരനു പിഴയ്ക്കുന്നത്?
വിമര്‍ശനാത്മകമായി ആരെങ്കിലും ഒരു കമന്റ് ഇട്ടാല്‍, ചിത്രകാരനെ ആക്രമിച്ചാല്‍, ചിത്രകാരന് അതിശക്തമായി തിരിച്ചും ആക്രമിക്കും. ചിലപ്പോള്‍ വേണ്ടത്ര പ്രകോപനമില്ലാതെ (മുന്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ടാവാം) ചിത്രകാരന് കമന്റുകളിലൂടെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതു കാണാം. ചിത്രകാരനു തന്റെ കലയിലും നിലപാടുകളിലും ഉള്ള ആത്മവിശ്വാസക്കുറവായേ എനിക്ക് ഇതിനെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ചിത്രകാരന്, താങ്കള്‍ നല്ല കലാകാരനാണ്. താങ്കളുടെ ചിന്തകള്‍ വേറിട്ടുനില്‍ക്കുന്നവയാണ്. താങ്കളുടെ കഴിവിലും വ്യക്തിത്വത്തിലും ചിന്തകളിലും അഭിപ്രായങ്ങളിലും താങ്കള്‍ക്ക് ഉറച്ചവിശ്വാസം വേണം. അത് അല്പം അഹങ്കാരം ആയാലും കുഴപ്പമില്ല. ആ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ക്ക് എഴുതുന്നതിനെ അളവിലധികം പ്രതിരോധിക്കേണ്ടി വരില്ല. ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അഥവാ ആരെങ്കിലും താങ്കളെ ചീത്തവിളിച്ചാലും താങ്കള്‍ക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നില്‍ക്കാന്‍ കഴിയും. താങ്കളുടെ കഴിവില്‍ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ ഒരിക്കലും ചീത്തവിളിക്കുന്നവരുടെ നിലവാരത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങില്ല. ചിത്രകാരനെ ചീത്തവിളിക്കുന്നവര്‍ നല്ലതോ ചീത്തയോ വിഢികളോ ആണെന്ന് എനിക്ക് അഭിപ്രായം ഇല്ല - അഭിപ്രായം ചിത്രകാരനെക്കുറിച്ചാണ്.
ചിത്രകാരനില്‍ നിന്നും ബ്ലോഗ് ലോകം പല സൃഷ്ടികളും ചിന്തകളും ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഈ ആത്മവിശ്വാസം കമന്റുകളില്‍ പ്രതിഫലിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ചിത്രകാരന് അഭിവാദ്യങ്ങള്‍.
പ്രശസ്ത കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് ആയ ആര്.കെ. ലക്ഷ്മണോട് അമേരിക്കന്‍ കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായ റാനന്‍ ലൂറി ചോദിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് ആരാണ്? ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ ആര്.കെ. ലക്ഷ്മണിന്റെ മറുപടി. “ഞാനാണ്”. തെല്ലൊന്നമ്പരന്ന റാനന്‍ ലൂറി ചോദിച്ചു. “ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും അഞ്ചാമത്തെയും കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് ആരാണ്?” ആര്.കെ. ലക്ഷ്മണിന്റെ മറുപടി: “ഞാനാണ്”. ഇതാണ് ഒരു കലാകാരനു തന്റെ കഴിവില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസം. ഇതിനെ അഹങ്കാരം എന്നോ ആത്മവിശ്വാസം എന്നോ എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിക്കാം.
ഈ ആത്മവിശ്വാസത്തിനു ഉദാഹരണമായി ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള രണ്ടു ബ്ലോഗ് വ്യക്തിത്വങ്ങളാണ് മുടിയനായ പുത്രന്, വണ്‍ സ്വാലോ എന്നിവര്‍.
മുടിയനായ പുത്രന് - എഴുതുന്ന വിഷയങ്ങളില്‍ ആഴമുണ്ട് മുടിയനായ പുത്രന്. ദൈവശാസ്ത്രത്തില്‍ മുടിയനായ പുത്രന് എഴുതിയ മരിക്കുന്ന ദൈവങ്ങള്‍, ഭരിക്കുന്ന അര്‍ദ്ധദൈവങ്ങള്‍ എന്ന പരമ്പര മികച്ച നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്നു. വളരെ നാളത്തെ സാധനയുടെയും ഗഹനമായ വായനയുടെയും ഫലം മുടിയനായ പുത്രന്റെ പോസ്റ്റുകളില്‍ കാണാന്‍ കഴിയും. തനിക്ക് എതിരായ, അല്ലെങ്കില്‍ തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് എതിരായ, അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പോലും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എടുക്കുവാന്‍ മുടിയനായ പുത്രനു കഴിയുന്നു. കമന്റുകള്‍ക്ക് ശാന്തനായി മറുപടി കൊടുക്കുവാന്‍ മുടിയനായ പുത്രനു കഴിയുന്നു. എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍, സ്വന്തം അറിവില്‍, ഉള്ള ആത്മവിശ്വാസം ആണ് ഇതിനു സഹായിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ വിവാദച്ഛവികൊണ്ട് കാടുകയറിയ കമന്റുകളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുടിയനായ പുത്രന്റെ കഥകളും മികച്ചതാണ് - വായനയുടെയും ചിന്തയുടെയും പരപ്പ് കാണാന്‍ കഴിയുന്ന കഥകള്‍. എന്നാല്‍ കഥകളെക്കാള്‍ ദൈവശാസ്ത്ര ലേഖനങ്ങള്‍ക്കാണ് മുടിയനായ പുത്രന് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത്. മുടിയനായ പുത്രനില്‍ നിന്നും ഇനിയും നല്ല ലേഖനങ്ങളും കഥകളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
വണ്‍ സ്വാലോ - വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന, മനോഹരമായ ചിന്തകളാണ് ഈ കുരുവി ബ്ലോഗ് ലോകത്തിനു നല്‍കുന്നത്. ദിവസവും ഒന്നോ രണ്ടോ ചിന്തകള്‍ എന്ന കണക്കിനു നല്ല ചിന്തകള്‍ ബ്ലോഗിലേയ്ക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നുണ്ട്. മിക്കവാറും എല്ലാ സൃഷ്ടികളും മികച്ച നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്നു. വണ്‍ സ്വാലോയുടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു പോസ്റ്റ് ആയിരുന്നു ശ്രീശാന്തിന്റെ അമ്മ പൂജിക്കട്ടെ എന്ന പോസ്റ്റ്. ശ്രീശാന്തിന്റെ അമ്മ മീഡിയ സാവി ആണെന്ന ഒരു കമന്റിനു റിപ്ലൈ ആയി വണ്‍ സ്വാലോ പറഞ്ഞത് വളരെ പ്രസക്തമാണ്.
“അവര് മീഡിയാ സാവിത്രി ആയിക്കോട്ടെ. ആവണം. let her tell the mallus how she brought up such a smart son.“
പണ്ട് ആസ്ത്രേലിയക്കാരുടെ ചീത്തവിളികേട്ട് ടെന്‍ഷന്‍ അടിച്ച് ഔട്ടായി പോവുന്ന ദ്രാവിഡിനെയും അസറുദ്ദീനെയും മിയാന്‍‌ദാദ് കങ്കാരുവിനെപ്പോലെ ക്രീസില്‍ കിടന്ന് ചാടിത്തകര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഇതികര്‍ത്തവ്യതാമൂഢരായി നിന്ന കിരണ്‍ മോറെയെയും ഇന്ത്യന്‍ ടീമിനെയും ഒക്കെ ഇതുകണ്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തുപോയി. വണ്‍ സ്വാലോയ്ക്ക് അഭിവാദ്യങ്ങള്‍.എഴുതിത്തകര്‍ക്കുക.
സാഹിത്യത്തിലേയ്ക്ക്: ഒരു എഴുത്തുകാരനു ഏറ്റവും ആവശ്യമായ ഒരു ഗുണം സ്വന്തം സൃഷ്ടികളിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. സാഹിത്യകാരന്റെ സൃഷ്ടികളെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ പലരും ഉണ്ടാവും. വിമര്‍ശനം ക്രിയാത്മകമോ നിഷേധാത്മകമോ ആവാം. വിമര്‍ശനം എളുപ്പമാണ്. മരത്തില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന കള്ളനെ ആര്‍ക്കും വന്ന് രണ്ട് ഇടി ഇടിച്ചിട്ടുപോവാന്‍ കഴിയും. സാഹിത്യകൃതികള്‍ വിമര്‍ശകരെ സാധാരണയായി തിരിച്ചുകടിക്കാറില്ല. *തന്റെ കൃതികളിലൂടെ വിമര്‍ശകര്‍ക്കു മറുപടികൊടുത്ത ഇബ്സന്‍ ഇതിനു അപവാ‍ദമാണ്).
എന്നാല്‍ വിമര്‍ശനത്തില്‍ നിന്നും നല്ലത് ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും ചീത്ത എന്നുതോന്നുന്നത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തള്ളാനും ആത്മവിശ്വാസം വേണം. സ്വന്തം സൃഷ്ടിയില്‍ വിശ്വാസം വേണം. സ്വന്തം സൃഷ്ടി അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്, മഹത്തരമാണ് എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കണം. ആത്മവിശ്വാസമില്ലെങ്കില്‍ സാഹിത്യകാരനു പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനാവില്ല. വിമര്‍ശകര്‍ പറയുന്നതുകേട്ട് സൃഷ്ടികളെ മൊത്തമായി തിരുത്താന്‍ പോവുമ്പോള്‍ അതും അബദ്ധമാവും. വിമര്‍ശനം കൊണ്ട് ഒരു സാഹിത്യകാരന്‍ ഒരിക്കലും തളരരുത്. വളരുകയേ ആകാവൂ.
മലയാളത്തിലെ പ്രശസ്ത വിമര്‍ശകനായ സഞ്ജയന്റെ വിമര്‍ശനശരങ്ങളേറ്റ് വള്ളത്തോള്‍ തന്റെ “മഗ്ദലനമറിയം” എന്ന കവിത തിരുത്തി എഴുതി. തിരുത്തി എഴുതിയത് ആദ്യത്തേതിലും വളരെ മോശമായി, കൂടുതല്‍ പേര് പുതിയ കാവ്യത്തെ വിമര്‍ശിച്ചു.
(ജാമ്യം: സാഹിത്യ വിമര്‍ശനത്തെക്കാള്‍ ആത്മവിശ്വാസം, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ്, കലാസൃഷ്ടികളില്‍ ഈ രണ്ടു ഭാവങ്ങളുടെ സ്വാധീനം എന്ന വിഷയത്തില്‍ ആണ് ഈ പോസ്റ്റ്. മുടിയനായ പുത്രന്റെ രചനകളെ അപഗ്രഥിക്കുവാനോ വണ്‍ സ്വാലോയുടെ മറ്റു രചനകളെ അപഗ്രഥിക്കുവാനോ ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റില്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും മലയാളം ബ്ലോഗുകളിലെ ഏറ്റവും നല്ല വിമര്‍ശകന്‍ ഞാനാണ്.)
Thursday, October 4, 2007
Tuesday, October 2, 2007
ബാജി ഓടംവലിയുടെ കഥകള്‍ - ഒരു വിമര്‍ശനം.
മലയാളം ബ്ലോഗുകളില്‍ വായിക്കേണ്ട ഒരാളാണ് ബാജി ഓടംവലി. ബാജിയുടെ കഥകളിലെ പ്രമേയം പ്രധാനമായും പ്രവാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ആണ്. എഴുത്തില്‍ തന്റേതായ ശൈലിയും ശക്തമായ വിഷയങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുത്ത് നിലനിര്‍ത്താന്‍ ബാജിക്കു കഴിയുന്നു.
ശൈലി വായനക്കാരനോട് ബാജി സ്വന്തം അനുഭവങ്ങള്‍ പറയുന്ന രീതിയിലാണ്. ഒന്നുകില്‍ കഥാപാത്രം ഞാന്‍, എനിക്ക് എന്ന രീതിയില്‍ സംസാരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നുപറഞ്ഞ് ബാജി വായനക്കാരനുമായി നേരിട്ടു സംവദിക്കുന്നു.
ജീവന്റെ വില. എന്ന കഥയില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശൈലി സുന്ദരമാണ്. യഥാര്‍ത്ഥമാണ്. കഥ ഒരു നല്ല വായനാനുഭവവും ആണ്.
കഥയുടെ വിശ്വാസ്യതയില്‍ അവസാനമാണ് വായനക്കാരനു പ്രശ്നങ്ങള്‍ വരുന്നത്. കുട്ടിയെ മറന്നുവെച്ചു - സംഭവിക്കാം. അങ്ങനെ കളഞ്ഞുകിട്ടിയ കുട്ടി സെലിബ്രിറ്റി ആവാം - അതും സംഭവിക്കാം. എന്നാല്‍ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്റെ വികാരങ്ങള്‍ എന്തായിരിക്കും? വീട്ടില്‍ പോവാന്‍ പുള്ളിക്ക് പറ്റിക്കാണുമോ? ഭാര്യയോട് കള്ളം പറയാന്‍ പറ്റുമോ? കുട്ടിയെ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് മാനേജറിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട് പോവാന്‍ പറ്റുമോ? ഇവിടെ സംഭവ്യത കുറയുന്നു.
ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കാശയക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് കഥാപാത്രം ചിന്തിക്കുന്നോ? എവിടെനിന്നൊക്കെ കടം വാങ്ങും? ഓഫീസ് ജോലിയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടോ? (കാമുകിയ്ക്ക് അബോര്‍ഷന്‍ നടത്താന്‍ പണമില്ലാതെ വലഞ്ഞ് ഒരു മരണം നടന്ന വീട്ടില്‍ പണം കക്കാന്‍ പോവുന്ന സാര്‍ത്രിന്റെ കഥാപാത്രത്തെയും കഥാപാത്രത്തിന്റെ ചിന്തകളെയും ഓര്‍മ്മവരുന്നു (ഏജ് ഓഫ് റീസണ്‍, പെന്‍‌ഗ്വിന്‍ ബുക്സ്).
കുട്ടിയെ അച്ചന്‍ കാണുമ്പോള്‍ കുട്ടിയുടെ വികാരങ്ങള്‍ എന്തോക്കെ? സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വെച്ച് കുട്ടി അച്ചനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ? അച്ചന്‍ വീണ്ടും മുങ്ങുമ്പോള്‍ കുട്ടി കരഞ്ഞോ? കരഞ്ഞെങ്കില്‍ അച്ചന്‍ ഉരുകിയോ? ഇതൊക്കെ കഥയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മത നല്‍കിയേനെ. അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം വീട്ടില്‍ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയ കുട്ടിയെ അച്ചന്‍ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു എന്നാണ്. മൂന്നുമാസം പ്രായമുള്ള കുട്ടി അച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയില്‍ നോക്കുമോ? സാധ്യതയില്ല. കുട്ടി ചിരിച്ചുകളിച്ച് അച്ചനെ സ്നേഹത്തോടെ വീണ്ടും നോക്കി ചിരിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. ആ ചിരിയും കളിയും നോട്ടവും താങ്ങുന്നതിനെക്കാള്‍ അച്ചന്‍ ആ നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചുപോവുന്നത് മകന്‍ / മകള്‍ തന്നെ ഒന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തി നോക്കിയെങ്കില്‍, വെറുത്തെങ്കില്‍ എന്നാവും. ഇത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ വികാരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചേനെ. ഇവിടെ കുട്ടിയുടെയോ അച്ചന്റെയോ വികാരങ്ങള്‍, പെരുമാറ്റങ്ങള്‍, അച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയത്, ഒക്കെ പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കില്‍ കഥയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മത വരുമായിരുന്നു.
പലപ്പൊഴും ഒരുപാടു വാക്കുകളെക്കാള്‍ കഥപറയുന്നത് നോട്ടം, മൌനം, തുടങ്ങിയവയാണ്. ജയിലില്‍ മോഷ്ടാവെന്നു മുദ്രകുത്തിയ കൂട്ടുകാരനെ കാണാന്‍ പോവുമ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരനുമായി എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയോ? മിണ്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ആ മൌനത്തിനു വല്ലാത്ത കനം ഉണ്ടാവും. മിണ്ടിയെങ്കില്‍ എന്തുപറഞ്ഞു? അതിലും പ്രധാനം ഇരുവരും എങ്ങനെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി, നോട്ടം എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്നതാണ്.
മൌനത്തെ മലയാളം കഥകളില്‍ ഏറ്റവും നന്നായി ഉപയോഗിച്ചതായി തോന്നിയിട്ടുള്ളത് ഒ.വി. വിജയന്റെ കടല്‍ത്തീരത്ത് എന്ന ചെറുകഥയില്‍ ആണ്. (കടല്‍ത്തീരത്ത്, ഒ.വി. വിജയന്റെ ചെറുകഥാസമാഹാരം - കറന്റ് ബുക്സ്)
സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും അറുപതിനായിരത്തിന്റെ ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ തരുമ്പോള്‍ ആ ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ കൊണ്ട് എങ്ങനെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് അറുപതിനായിരം രൂപ അയക്കും എന്നും സംശയം വരുന്നു. ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ കാശാക്കി മാറ്റാന്‍ പറ്റാറില്ലല്ലോ.
ചുരുക്കത്തില്‍ ബാജി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം സൂക്ഷ്മതയാണ്. ബാജി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വിഷയങ്ങള്‍ക്ക് ശക്തിയുണ്ട്. ഭാഷയ്ക്ക് തന്മയത്വം ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഒട്ടുമിക്ക കഥകളിലും സൂക്ഷ്മതയില്ല. കഥകള്‍ എല്ലാം ബാജി അയ്യായിരം അടി ഉയരത്തില്‍ നിന്നു കാണുന്നതുപോലെയേ ഉള്ളൂ. ബാജി കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെയും അവതരിപ്പിക്കണം.
ബാജി സ്വന്തം പ്രൊഫൈലില്‍ തന്നെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
“വെറുതെ ഓരോന്ന് കുത്തിക്കുറിക്കും. ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വായിക്കും. നിങ്ങള്‍ വളരെ തിരക്കുള്ള ആളാണെന്ന് അറിയാം. എന്നാലും സമയം കിട്ടിയാല്‍ ദയവായി വായിക്കുക. കഴിവതും ചുരുക്കി മാത്രമേ എഴുതുകയുള്ളു.“
- ഇത്രയും വിനയം വേണോ? വേണ്ടവര്‍ വായിച്ചാല്‍ മതി എന്നുവെക്കണം ബാജി. പക്ഷേ അതിലും പ്രധാനം ഒരു ആശയം തോന്നിയാല്‍ വെറുതേ കുത്തിക്കുറിക്കരുത് എന്നതാണ്. കഥയ്ക്ക് ഒരു ജെസ്റ്റേഷന്‍ പിരിയഡ് ഉണ്ട്. ചപ്പാത്തിക്ക് മാവുകുഴയ്ക്കുമ്പോള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ദോശയ്ക്ക് മാവ് ആട്ടിവെയ്ക്കുമ്പോള്‍, ഇത്തരം ഒരു സമയം ആവശ്യമാണ്. കഥയ്ക്കും അത് ആവശ്യമാണ്. (വളരെ കൂടുതല്‍ നേരം മനസ്സിലിട്ടാല്‍ മാവ് പുളിച്ചുപോവും, കഥ മറന്നുപോവും) ആശയം തോന്നുന്ന ഉടനെ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതിനു പകരം പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം, അല്ലെങ്കില്‍ അഞ്ചാറു മണിക്കൂറുകള്‍, ഈ ആശയത്തെ മനസ്സില്‍ ഇട്ട് ഒന്നു ചവച്ചുനോക്കൂ. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ എങ്ങനെ പെരുമാറും എന്ന് നോക്കൂ. കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം (സീനറി / ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ട്) എങ്ങനെ എന്നുനോക്കൂ. കഥ എങ്ങനെ ഒക്കെ വികസിക്കാം എന്നും നോക്കൂ. ബാജിയുടെ കഥയില്‍ സംഭവിക്കാന്‍ പോവുന്ന രംഗം മനസില്‍ കാണൂ. അതേ രംഗം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുവരാനും പിന്നീട് പറ്റണം - അതിനു എന്തൊക്കെയാണ് ആവശ്യം. എന്തൊക്കെ വായനക്കാരനെ അവിടെ എത്തിക്കും, എന്തൊക്കെ വേണ്ട, എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കൂ.
ഒരു കഥാകൃത്ത് ഭാവനാലോലുപന്‍ ആവുന്നതുപോലെതന്നെ സൂക്ഷ്മദൃക്കും ആവണം. ബാജിയുടെ കഥകളിലെ ന്യൂനതകള്‍ ബാജിയുടെ വായനയുടെ കുറവ് ആണൊ എന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യം ചിന്തിച്ചു. അതല്ല പ്രശ്നം. ബാജി കാര്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ് എനിക്കു കിട്ടിയ ഉത്തരം. ആ നിരീക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നാല്‍, അത് കഥയില്‍ മുഴച്ചുനില്‍ക്കാതെ എഴുതിയാല്‍, കഥകള്‍ പതിന്മടങ്ങു നന്നാവും.
ഞാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നുപറഞ്ഞ് നേരിട്ടു സംവദിക്കുമ്പോള്‍ വായനക്കാരനുമായി പങ്കുവെക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്. പ്രധാന പരിമിതി വീക്ഷണകോണ് ഒതുങ്ങുന്നു എന്നതാണ്. അപരന്റെ മനസ്സില്‍ നടക്കുന്നത് എന്തെന്ന് കഥാകൃത്തിനു മാറിനിന്നു പറയുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇവിടെ പോവുന്നു. അപരനെ മറ്റൊരുവനായി മാത്രമേ കഥാകൃത്തിനു കാണുവാന്‍ കഴിയൂ. അവരുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല.
മറ്റൊരു ന്യൂനത കാണുന്നത് കഥാപാത്ര നിര്‍മ്മിതിയില്‍ ആണ്. കഥാപാത്രങ്ങളെ വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ വരയ്ക്കാന്‍ ബാജിക്ക് കഴിയണം. (ഇത് എപ്പോഴും ആവശ്യമുള്ള കാര്യമല്ല). ഒരു വ്യക്തിയെ കാണുമ്പോള്‍ ബാജി എന്തൊക്കെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്? കണ്ണ്? തലമുടി? കവിള്‍? താടി? വസ്ത്രങ്ങള്‍? ബാജി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് എന്താണോ അത് വായനക്കാരനും പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ ഈ ചിത്രം വരയ്ക്കാന്‍ ബാജിക്കു കഴിയണം. വ്യക്തികളില്‍ നോട്ട് ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവ സവിശേഷതകള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്? അതും പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം. ഇതെല്ലാം എല്ലാ കഥകളിലും വേണമെന്നല്ല.
ബാജി കഴിവുള്ള കഥാകാരനാണ്. ബാജിയുടെ രചനകള്‍ ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇതില്‍ നിന്നും തള്ളേണ്ടത് തള്ളാനും കൊള്ളേണ്ടത് കൊള്ളാ‍നും താല്‍പ്പര്യം. എഴുതിത്തകര്‍ക്കുക!.
(ജാമ്യം: ബാജിയുടെ രണ്ടോ മൂന്നോ കഥകളെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഈ ന്യൂനതകള്‍ മറ്റു കഥകളില്‍ പരിഹരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക).
ശൈലി വായനക്കാരനോട് ബാജി സ്വന്തം അനുഭവങ്ങള്‍ പറയുന്ന രീതിയിലാണ്. ഒന്നുകില്‍ കഥാപാത്രം ഞാന്‍, എനിക്ക് എന്ന രീതിയില്‍ സംസാരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നുപറഞ്ഞ് ബാജി വായനക്കാരനുമായി നേരിട്ടു സംവദിക്കുന്നു.
ജീവന്റെ വില. എന്ന കഥയില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശൈലി സുന്ദരമാണ്. യഥാര്‍ത്ഥമാണ്. കഥ ഒരു നല്ല വായനാനുഭവവും ആണ്.
കഥയുടെ വിശ്വാസ്യതയില്‍ അവസാനമാണ് വായനക്കാരനു പ്രശ്നങ്ങള്‍ വരുന്നത്. കുട്ടിയെ മറന്നുവെച്ചു - സംഭവിക്കാം. അങ്ങനെ കളഞ്ഞുകിട്ടിയ കുട്ടി സെലിബ്രിറ്റി ആവാം - അതും സംഭവിക്കാം. എന്നാല്‍ കുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്റെ വികാരങ്ങള്‍ എന്തായിരിക്കും? വീട്ടില്‍ പോവാന്‍ പുള്ളിക്ക് പറ്റിക്കാണുമോ? ഭാര്യയോട് കള്ളം പറയാന്‍ പറ്റുമോ? കുട്ടിയെ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് മാനേജറിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട് പോവാന്‍ പറ്റുമോ? ഇവിടെ സംഭവ്യത കുറയുന്നു.
ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കാശയക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് കഥാപാത്രം ചിന്തിക്കുന്നോ? എവിടെനിന്നൊക്കെ കടം വാങ്ങും? ഓഫീസ് ജോലിയില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടോ? (കാമുകിയ്ക്ക് അബോര്‍ഷന്‍ നടത്താന്‍ പണമില്ലാതെ വലഞ്ഞ് ഒരു മരണം നടന്ന വീട്ടില്‍ പണം കക്കാന്‍ പോവുന്ന സാര്‍ത്രിന്റെ കഥാപാത്രത്തെയും കഥാപാത്രത്തിന്റെ ചിന്തകളെയും ഓര്‍മ്മവരുന്നു (ഏജ് ഓഫ് റീസണ്‍, പെന്‍‌ഗ്വിന്‍ ബുക്സ്).
കുട്ടിയെ അച്ചന്‍ കാണുമ്പോള്‍ കുട്ടിയുടെ വികാരങ്ങള്‍ എന്തോക്കെ? സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വെച്ച് കുട്ടി അച്ചനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ? അച്ചന്‍ വീണ്ടും മുങ്ങുമ്പോള്‍ കുട്ടി കരഞ്ഞോ? കരഞ്ഞെങ്കില്‍ അച്ചന്‍ ഉരുകിയോ? ഇതൊക്കെ കഥയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മത നല്‍കിയേനെ. അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം വീട്ടില്‍ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയ കുട്ടിയെ അച്ചന്‍ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു എന്നാണ്. മൂന്നുമാസം പ്രായമുള്ള കുട്ടി അച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയില്‍ നോക്കുമോ? സാധ്യതയില്ല. കുട്ടി ചിരിച്ചുകളിച്ച് അച്ചനെ സ്നേഹത്തോടെ വീണ്ടും നോക്കി ചിരിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. ആ ചിരിയും കളിയും നോട്ടവും താങ്ങുന്നതിനെക്കാള്‍ അച്ചന്‍ ആ നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചുപോവുന്നത് മകന്‍ / മകള്‍ തന്നെ ഒന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തി നോക്കിയെങ്കില്‍, വെറുത്തെങ്കില്‍ എന്നാവും. ഇത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ വികാരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചേനെ. ഇവിടെ കുട്ടിയുടെയോ അച്ചന്റെയോ വികാരങ്ങള്‍, പെരുമാറ്റങ്ങള്‍, അച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയത്, ഒക്കെ പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കില്‍ കഥയ്ക്ക് സൂക്ഷ്മത വരുമായിരുന്നു.
പലപ്പൊഴും ഒരുപാടു വാക്കുകളെക്കാള്‍ കഥപറയുന്നത് നോട്ടം, മൌനം, തുടങ്ങിയവയാണ്. ജയിലില്‍ മോഷ്ടാവെന്നു മുദ്രകുത്തിയ കൂട്ടുകാരനെ കാണാന്‍ പോവുമ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരനുമായി എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിയോ? മിണ്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ആ മൌനത്തിനു വല്ലാത്ത കനം ഉണ്ടാവും. മിണ്ടിയെങ്കില്‍ എന്തുപറഞ്ഞു? അതിലും പ്രധാനം ഇരുവരും എങ്ങനെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി, നോട്ടം എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്നതാണ്.
മൌനത്തെ മലയാളം കഥകളില്‍ ഏറ്റവും നന്നായി ഉപയോഗിച്ചതായി തോന്നിയിട്ടുള്ളത് ഒ.വി. വിജയന്റെ കടല്‍ത്തീരത്ത് എന്ന ചെറുകഥയില്‍ ആണ്. (കടല്‍ത്തീരത്ത്, ഒ.വി. വിജയന്റെ ചെറുകഥാസമാഹാരം - കറന്റ് ബുക്സ്)
സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും അറുപതിനായിരത്തിന്റെ ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ തരുമ്പോള്‍ ആ ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ കൊണ്ട് എങ്ങനെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് അറുപതിനായിരം രൂപ അയക്കും എന്നും സംശയം വരുന്നു. ഗിഫ്റ്റ് വൌച്ചര്‍ കാശാക്കി മാറ്റാന്‍ പറ്റാറില്ലല്ലോ.
ചുരുക്കത്തില്‍ ബാജി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം സൂക്ഷ്മതയാണ്. ബാജി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വിഷയങ്ങള്‍ക്ക് ശക്തിയുണ്ട്. ഭാഷയ്ക്ക് തന്മയത്വം ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഒട്ടുമിക്ക കഥകളിലും സൂക്ഷ്മതയില്ല. കഥകള്‍ എല്ലാം ബാജി അയ്യായിരം അടി ഉയരത്തില്‍ നിന്നു കാണുന്നതുപോലെയേ ഉള്ളൂ. ബാജി കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെയും അവതരിപ്പിക്കണം.
ബാജി സ്വന്തം പ്രൊഫൈലില്‍ തന്നെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
“വെറുതെ ഓരോന്ന് കുത്തിക്കുറിക്കും. ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വായിക്കും. നിങ്ങള്‍ വളരെ തിരക്കുള്ള ആളാണെന്ന് അറിയാം. എന്നാലും സമയം കിട്ടിയാല്‍ ദയവായി വായിക്കുക. കഴിവതും ചുരുക്കി മാത്രമേ എഴുതുകയുള്ളു.“
- ഇത്രയും വിനയം വേണോ? വേണ്ടവര്‍ വായിച്ചാല്‍ മതി എന്നുവെക്കണം ബാജി. പക്ഷേ അതിലും പ്രധാനം ഒരു ആശയം തോന്നിയാല്‍ വെറുതേ കുത്തിക്കുറിക്കരുത് എന്നതാണ്. കഥയ്ക്ക് ഒരു ജെസ്റ്റേഷന്‍ പിരിയഡ് ഉണ്ട്. ചപ്പാത്തിക്ക് മാവുകുഴയ്ക്കുമ്പോള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ദോശയ്ക്ക് മാവ് ആട്ടിവെയ്ക്കുമ്പോള്‍, ഇത്തരം ഒരു സമയം ആവശ്യമാണ്. കഥയ്ക്കും അത് ആവശ്യമാണ്. (വളരെ കൂടുതല്‍ നേരം മനസ്സിലിട്ടാല്‍ മാവ് പുളിച്ചുപോവും, കഥ മറന്നുപോവും) ആശയം തോന്നുന്ന ഉടനെ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതിനു പകരം പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം, അല്ലെങ്കില്‍ അഞ്ചാറു മണിക്കൂറുകള്‍, ഈ ആശയത്തെ മനസ്സില്‍ ഇട്ട് ഒന്നു ചവച്ചുനോക്കൂ. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ എങ്ങനെ പെരുമാറും എന്ന് നോക്കൂ. കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം (സീനറി / ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ട്) എങ്ങനെ എന്നുനോക്കൂ. കഥ എങ്ങനെ ഒക്കെ വികസിക്കാം എന്നും നോക്കൂ. ബാജിയുടെ കഥയില്‍ സംഭവിക്കാന്‍ പോവുന്ന രംഗം മനസില്‍ കാണൂ. അതേ രംഗം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുവരാനും പിന്നീട് പറ്റണം - അതിനു എന്തൊക്കെയാണ് ആവശ്യം. എന്തൊക്കെ വായനക്കാരനെ അവിടെ എത്തിക്കും, എന്തൊക്കെ വേണ്ട, എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കൂ.
ഒരു കഥാകൃത്ത് ഭാവനാലോലുപന്‍ ആവുന്നതുപോലെതന്നെ സൂക്ഷ്മദൃക്കും ആവണം. ബാജിയുടെ കഥകളിലെ ന്യൂനതകള്‍ ബാജിയുടെ വായനയുടെ കുറവ് ആണൊ എന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യം ചിന്തിച്ചു. അതല്ല പ്രശ്നം. ബാജി കാര്യങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നില്ല എന്നുതന്നെയാണ് എനിക്കു കിട്ടിയ ഉത്തരം. ആ നിരീക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നാല്‍, അത് കഥയില്‍ മുഴച്ചുനില്‍ക്കാതെ എഴുതിയാല്‍, കഥകള്‍ പതിന്മടങ്ങു നന്നാവും.
ഞാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ എന്നുപറഞ്ഞ് നേരിട്ടു സംവദിക്കുമ്പോള്‍ വായനക്കാരനുമായി പങ്കുവെക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്. പ്രധാന പരിമിതി വീക്ഷണകോണ് ഒതുങ്ങുന്നു എന്നതാണ്. അപരന്റെ മനസ്സില്‍ നടക്കുന്നത് എന്തെന്ന് കഥാകൃത്തിനു മാറിനിന്നു പറയുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇവിടെ പോവുന്നു. അപരനെ മറ്റൊരുവനായി മാത്രമേ കഥാകൃത്തിനു കാണുവാന്‍ കഴിയൂ. അവരുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല.
മറ്റൊരു ന്യൂനത കാണുന്നത് കഥാപാത്ര നിര്‍മ്മിതിയില്‍ ആണ്. കഥാപാത്രങ്ങളെ വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ വരയ്ക്കാന്‍ ബാജിക്ക് കഴിയണം. (ഇത് എപ്പോഴും ആവശ്യമുള്ള കാര്യമല്ല). ഒരു വ്യക്തിയെ കാണുമ്പോള്‍ ബാജി എന്തൊക്കെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്? കണ്ണ്? തലമുടി? കവിള്‍? താടി? വസ്ത്രങ്ങള്‍? ബാജി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് എന്താണോ അത് വായനക്കാരനും പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ ഈ ചിത്രം വരയ്ക്കാന്‍ ബാജിക്കു കഴിയണം. വ്യക്തികളില്‍ നോട്ട് ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവ സവിശേഷതകള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്? അതും പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം. ഇതെല്ലാം എല്ലാ കഥകളിലും വേണമെന്നല്ല.
ബാജി കഴിവുള്ള കഥാകാരനാണ്. ബാജിയുടെ രചനകള്‍ ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇതില്‍ നിന്നും തള്ളേണ്ടത് തള്ളാനും കൊള്ളേണ്ടത് കൊള്ളാ‍നും താല്‍പ്പര്യം. എഴുതിത്തകര്‍ക്കുക!.
(ജാമ്യം: ബാജിയുടെ രണ്ടോ മൂന്നോ കഥകളെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഈ ന്യൂനതകള്‍ മറ്റു കഥകളില്‍ പരിഹരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക).
Monday, October 1, 2007
ബര്‍ളി തോമസിന്റെ യക്ഷി - ഒരു പഠനം
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല എഴുത്തുകാരന്‍ ആര്, ഏറ്റവും നല്ല കൃതി ഏതാണ് എന്നത് ദശാബ്ദങ്ങളായി വായനക്കാരെ കുഴക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്. ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം എന്ന് ചിലര്‍. രണ്ടാമൂഴം എന്ന് മറ്റുചിലര്‍. ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ ആണ് ഏറ്റവും നല്ല കൃതി എന്നും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവര്‍ ഉണ്ട്. (ഒരു കൂട്ടുകാരി ഇയ്യിടെ ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെയും രണ്ടാമൂഴവും അടുപ്പിച്ച് വായിച്ചു, രണ്ടാമൂഴത്തെക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങു മികച്ചതാണ് ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുകയുണ്ടായി).
എന്നാല്‍ ഒ.വി. വിജയന്‍, എം.ടി. വാസുദേവന്‍ നായര്‍, പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്‍, തുടങ്ങിയവരെ ആരാധിക്കുമ്പൊഴും (പാലക്കാട് ജങ്ങ്ഷന്‍ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ പോയി ഖസാക്ക് എവിടെയാണ്, എനിക്കു ഖസാക്കില്‍ പോണം, എന്റെ നാട് അതാണ്, എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കഥ മനോരമ സണ്‌ഡേയില്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്) നമ്മള്‍ കാണാതെപോവുന്ന, ആദരിക്കാതെ പോവുന്ന ചിലരുണ്ട്. മാത്യു മറ്റം, കോട്ടയം പുഷ്പനാഥ്, സുധാകര്‍ മംഗളോദയം തുടങ്ങിയവര്‍. ഒ.വി. വിജയന്റെ നോവല്‍ വായിക്കുന്ന അത്രയും പേര് തന്നെ കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്റെ നോവലുകളും വായിച്ചുകാണണം. രണ്ടാമൂഴത്തിലെ ഭീമനെ ഓര്‍ത്ത് ദു:ഖിച്ചവരെക്കാളും, അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിഞാനുറങ്ങട്ടെയിലെ കര്‍ണ്ണനുവേണ്ടി തപിച്ചവരെക്കാളും ഉത്കൃഷ്ടരല്ലേ ഒരു വേലിത്തലപ്പിനു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്ന് “ഗ്രേസീ, മോളിക്കുട്ടിക്ക് എന്തുപറ്റുമെടീ, ജോയിക്കുട്ടന്‍ അവളെ ചതിക്കുമോ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല” എന്നുപറയുന്ന കേരളത്തിലെ ഒരു വലിയകൂട്ടം ജനങ്ങള്‍? അവരില്‍ വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാക്കാനും “തുടരും” എന്ന ഒരൊറ്റവാക്കുകൊണ്ട് ജനഹൃദയങ്ങളെ ആകാംഷയുടെ മുള്‍മുനയില്‍ നിറുത്താനും കഴിവുള്ളവരാണ് പൈങ്കിളി സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ എന്ന് സ്നേഹത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കേരളത്തിലെ ജനപ്രിയസാഹിത്യകാരന്മാര്‍. ഇവര്‍ക്കുള്ള വായനക്കാരുടെ എണ്ണം നോവല്‍ വാങ്ങി വായിക്കുന്നവരോളമെങ്കിലും വരും. (മനോരമ, മംഗളം തുടങ്ങിയവയുടെ റീഡര്‍ഷിപ്പ് കണക്കുകള്‍ നോക്കുക). ഇവര്‍ക്കായി ഒരവാര്‍ഡിനെയും കുറിച്ച്, ഒരു അംഗീകാരത്തെയും കുറിച്ച് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല. (ജഗതി ചിത്രങ്ങളില്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വള്ളിക്കുന്ന് തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങളായി താറടിക്കപ്പെടുന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍) - എന്റര്‍ ബെര്‍ളി തോമസ്. മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ നായകന്‍. യുവകോമളന്‍, സുഗുണന്‍, സുന്ദരന്‍, കശ്മലന്‍. കുലപതി, ബ്ലോഗാചാര്യന്‍, ശിങ്കം. ഏറ്റവും വായിക്കപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍. (സീന്‍ മാറിയതു കണ്ടോ?)
ഈ സ്ഥിതിമാറ്റാന്‍ ബെര്‍ളി സ്വയം ഒരു അവാര്‍ഡ് കൊടുത്തു (അല്ല, മാദ്ധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകരാണ് അവാര്‍ഡ് കൊടുത്തതെന്ന് ബര്‍ളി)
യക്ഷിയെപ്രേമിച്ച കപ്യാര്‍ ഷാജുവില്‍ ബര്‍ളി വര്‍ണ്ണിക്കുന്നു.
“സാന്ദ്ര. വെളുത്തു തുടുത്ത് നുണക്കുഴിയുള്ള സാന്ദ്ര. ഹൊ!കടിച്ചു തിന്നാന്‍ തോന്നും... “ ആര്‍ക്കാണ് ഇതു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒന്ന് കടിക്കാന്‍, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ഒന്നു കുത്തിനോക്കാന്‍ തോന്നാതിരിക്കുക?
“റീന,സ്‍നേഹ,ഷാലി,ലിസി,ടോണിയ.... സുന്ദരിമാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉറങ്ങുന്ന വീടുകള്‍ക്കു മുമ്പിലൂടെ ഷാജു അണുബോംബുകള്‍ ഉണങ്ങാന്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന മുറികള്‍ക്കു മുമ്പിലൂടെ ബിന്‍ലാദനെന്നപോലെ നടന്നു പോയി.“ - ബര്‍ളിയുടെ അതിനൂതനമായ ഉപമ - മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ ഇത് ആദ്യമാണ്. (പണ്ട് ബിന്‍‌ലാദന്‍ ഇല്ലായിരുന്നു)
“ബോധം തെളിയാന്‍ കുറച്ചധികം സമയം വേണ്ടി വന്നു. യക്ഷിയെ നേരിട്ടു കണ്ടിട്ട് ഒന്നു ബോധം കെട്ടില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഇക്കഥ പറയുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ വിശ്വസിക്കില്ല“ - ഇങ്ങനെ ഉള്ള അത്യന്താധുനിക ഇഫക്ടുകള്‍ കഥയില്‍ വേണ്ടായിരുന്നു. കഥാകൃത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍ ഇല്ലാതെതന്നെ ഷാജു ബോധം കെട്ടു എന്നോ ഒന്നു മുള്ളി എന്നോ പറഞ്ഞാലും വായനക്കാര്‍ വിശ്വസിക്കും.
എന്നതാ നിന്റെ പേര് ?
രതി !
ശൊ!
എന്താ നിനക്കൊരു ശൊ ?
ആ പേര് ... ഒരു ഭയങ്കര പേരാണല്ലോ ?
അതെ.. ഞാനൊരു ഭയങ്കരിയാ.. നിനക്കെന്താ എന്നെ പേടിയില്ലാത്തെ
-- ഇതു വായിക്കുമ്പോള്‍ രതിനിര്‍വ്വേദം ഓര്‍ക്കാത്ത എത്രപേരുണ്ട്? യക്ഷിക്ക് ജയഭാരതിയുടെ ലുക്ക് വായനക്കാരന്‍ മനസില്‍ കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞു. ബാച്ചികള്‍ സൈക്കിളും തള്ളിക്കൊണ്ട് ഷാജുവായി യക്ഷിയുടെ പിന്നാലെ.. (വിവാഹിതര്‍ക്ക് ഞാന്‍ അല്പം റെസ്പക്ട് തരുന്നു)
“പോസ് ചെയ്തിട്ടെന്ന പോലെ കൈകള്‍ പിന്നിലേക്ക് കുത്തി മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തിലെ മാര്‍ദ്ദവങ്ങള്‍ പരമാവധി എക്സ്പോസ് ചെയ്ത് യക്ഷി ഇരുന്നു.“ - ഇത് അജീഷ് ചെറിയാന്‍ കമന്റായി പറഞ്ഞതുപോലെ കാനായിയുടെ മലമ്പുഴ യക്ഷിയെ കഥയിലേയ്ക്ക് ഇറക്കുകയാണ് ബെര്‍ളി.
“ഷാജുവിന് ശരിക്കും സങ്കടം വന്നു. പാവം എന്തൊരു കരച്ചിലാണിത്. യക്ഷിയാണെങ്കിലും അതിനു എന്തു മാത്രം സങ്കടം വന്നു കാണും.... “ , “കണ്ണു ചിമ്മി നോക്കുമ്പോള്‍ യക്ഷി തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്ന് കരയുകയാണ്. വിപുലമായ കരച്ചിലാണ്“... “ഇവള് ചില്ലറക്കാരിയല്ല. ഇനി സ്വന്തമായി ബ്ലോഗും കൂടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ പൂര്‍ത്തിയായി“ - ബെര്‍ളി തകര്‍ക്കുന്നു.
ബാക്കി രണ്ടുഭാഗങ്ങളില്‍ ഷാജുവിന് അബദ്ധത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം വരുന്നതും യക്ഷികഥയുടെ ദുരന്താന്ത്യവും വായനക്കാര്‍ക്കു കാണാം. കഥയുടെ ഇതിവൃത്തത്തെക്കാളും കഥ പറയുന്ന ശൈലി ആണ് വായനക്കാരെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നത്, ചിരിപ്പിക്കുന്നത്, മോഹിപ്പിക്കുന്നത്. കഥയ്ക്ക് ഇടയിലൂടെ പള്ളിയിലെ ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ക്കും കന്യാസ്ത്രിമാര്‍ക്കും ഒക്കെ ഒരു കുത്തും കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ബെര്‍ളി.
ബര്‍ളിയുടേത് ചാരുതയാര്‍ന്ന എഴുത്താണ്. നല്ല ഉപമകള്‍. തനി കോട്ടയം സംസാരശൈലി. ജനപ്രിയ സാഹിത്യം. എവിടെയാണ് ബെര്‍ളിക്കു പിഴയ്ക്കുന്നത്?
അ) പലപ്പൊഴും ബെര്‍ളി അഡള്‍ട്ട്സ് ഒണ്‍ലി ആവുന്നു. സഭ്യതയുടെ അതിര്‍‌വരമ്പ് ഒരു നേര്‍ത്ത നൂല്‍പ്പാലം ആണ്. ഒരു ഉത്തമ പൈങ്കിളിസാഹിത്യകാരന്‍ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുകയേ ആകാവൂ. ആളുകള്‍ അഡള്‍ട്ട്സ് ഒണ്‍ലി എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ ചാടിക്കയറി വായിക്കും. ആദവും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള പഴയ സംഭാഷണം ഓര്‍മ്മവരുന്നു (ബൈബിള്‍ ഉല്‍പ്പത്തി പുസ്തകം)
ദൈവം: ഞാന്‍ തിന്നരുതെന്ന് പറഞ്ഞ വിലക്കപ്പെട്ട കനി നീ എന്തിനാണു തിന്നത്?
ആദം: തിന്നരുതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ, അതുകൊണ്ടാ.
മനോരമ, മംഗളം വാരികകളില്‍ ആ നേര്‍ത്ത അതിര്‍വരമ്പിലൂടെ, നൂല്‍പ്പാലത്തിലൂടെ, വായനക്കാരനെ നോവലിസ്റ്റ് കൈപിടിച്ച് നടത്തുന്നതു കാണാം.
ബെര്‍ളിയുടെ അഡള്‍ട്ട്സ് പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഇല്ലെങ്കിലും എഴുത്തിനു ന്യൂനതകള്‍ വരില്ല. ഉല്പ്രേക്ഷ കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതിയാവും. (മറ്റൊന്നിന്‍ ധര്‍മ്മയോഗത്താല്‍ അതുതാനല്ലിയോ ഇത് മോളിക്കുട്ടിയേ എന്നുതുടങ്ങുന്ന പദ്യം). ഇംഗ്ലീഷ് പള്‍പ്പ് ഫിക്ഷനിലെ ട്രെന്‍ഡ് തിരിച്ചാണ്. ഒട്ടൊക്കെ ഇക്കിളിക്കുവേണ്ടിയാണ് സിഡ്നി ഷെല്‍ഡണ്‍, ശോഭാ ഡേ തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരെ വായിക്കുന്നതു തന്നെ.
ആ) മറ്റൊരു പ്രധാന ന്യൂനത തുടരും എന്ന വാക്കിന്റെ അനന്തസാദ്ധ്യതകള്‍ ബെര്‍ളി മനസിലാക്കാത്തത് ആണ്. വായനക്കാരെ ഉദ്വേഗത്തിന്റെ മുള്‍മുനയില്‍ നിറുത്താന്‍ കഴിയുന്ന ഒരൊന്നര വാക്കാണ് തുടരും. കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ വെളുത്ത മഴ | ജോളിക്കുട്ടി നൈറ്റിയുടെ കുടുക്കുകള്‍ അഴിച്ചു (തുടരും...) - രണ്ടും മലയാളത്തിന്റെ ഭാവനാചാതുരികള്‍. എന്നാല്‍ ഈ കഥയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ തുടരും എന്ന വാക്കിനു ശക്തി പോരാ. കഥ കൊണ്ടു നിറുത്തുന്ന ഭാഗങ്ങളില്‍ ആകാംഷ തുളുമ്പുന്നില്ല. ബ്ലോഗുബ്ലോഗാന്തരവും ഗൂഗ്ല് റ്റാക്കുവഴിയും ഇനി യക്ഷിക്ക് എന്താവും, ഷാജു ചാവുമോ? തുടങ്ങിയ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്താന്‍ ഈ വാക്ക് ഉപകരിക്കുന്നില്ല.
ഇ) മറ്റൊരു ന്യൂനതയായി കാണുന്നത് നവരസങ്ങളില്‍ ബെര്‍ളി പ്രതിഭലിപ്പിക്കുന്ന രസങ്ങള്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ മാത്രം ആണെന്നാണ്. ഹാസം, ശൃംഗാരം, രൌദ്രം തുടങ്ങിയവ. ബീഭത്സം, കരുണ, വീരം തുടങ്ങിയ ബാക്കി രസങ്ങള്‍ എവിടെ?
ഈ) അതുപോലെതന്നെ ബര്‍ളിയുടെ കഥകളില്‍ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളെയാണ് ബെര്‍ളി പൊലിപ്പിക്കുന്നത്. പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ബെര്‍ളി വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം / രൌദ്രത / ഗാംഭീര്യം കൊടുക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയം പുഷ്പനാഥ് / മാത്യു മറ്റം ഇങ്ങനെ അല്ല. ബാലന്‍ കെ നായരെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബെര്‍ളിയുടെ കഥാപാത്രങ്ങളിലെ പുരുഷന്മാര്‍ കരയുന്നു, നാണം കുണുങ്ങുന്നു. ഇതൊക്കെ കൌമാര കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. കൊമ്പന്‍ മീ‍ശയും പിരിച്ചുനടക്കുന്ന പുരുഷന്മാരല്ല. (ബെര്‍ളി: താഴ്വാരം സിനിമ എടുത്തുകാണൂ. അതിലെ വില്ലനെ നോക്കൂ - എഴുതാന്‍ ഒരുപാട് മെറ്റീരിയല്‍ കിട്ടും).
എങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഉള്ള പ്രയോഗങ്ങളില്‍ ബര്‍ളിയുടെ കഴിവിനെ, പൊന്‍‌തൂലികയെ (റെയ്നോള്‍ഡ് പെന്‍ എന്ന് ബര്‍ളി) സമ്മതിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.
“ല്ല.. ഞാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല ! -ഷാജുവിന് കരച്ചില്‍ വന്നു. വാശിക്കാരനായ കുട്ടിയെപ്പോലെ ഷാജു യക്ഷിയെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചിരുന്നു.
അല്‍പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ യക്ഷി വീണ്ടും ഞരങ്ങി- നീയെന്നെ ആ പേരൊന്നു വിളിക്കുമോ ?
ഏത് പേര് ?
നീയെന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഇടാന്‍ വച്ചിരുന്ന പേര്..
ഷാജുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. കവിളിലൂടൊലിച്ചറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ പതിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ മെല്ലെ വിതുമ്പലോടെ വിലിച്ചു- അ..ല്‍..ഫോ..ന്‍..സ..!“
ബെര്‍ളിയില്‍ നിന്ന് ബ്ലോഗ് ലോകത്തിനു ഇനിയും പല മുത്തുകളെയും രത്നങ്ങളെയും അതിനെക്കാളൊക്കെ വിലയുള്ള മോളിക്കുട്ടിമാരെയും കിട്ടട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു. ബെര്‍ളിക്ക് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും.
എന്നാല്‍ ഒ.വി. വിജയന്‍, എം.ടി. വാസുദേവന്‍ നായര്‍, പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്‍, തുടങ്ങിയവരെ ആരാധിക്കുമ്പൊഴും (പാലക്കാട് ജങ്ങ്ഷന്‍ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ പോയി ഖസാക്ക് എവിടെയാണ്, എനിക്കു ഖസാക്കില്‍ പോണം, എന്റെ നാട് അതാണ്, എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കഥ മനോരമ സണ്‌ഡേയില്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്) നമ്മള്‍ കാണാതെപോവുന്ന, ആദരിക്കാതെ പോവുന്ന ചിലരുണ്ട്. മാത്യു മറ്റം, കോട്ടയം പുഷ്പനാഥ്, സുധാകര്‍ മംഗളോദയം തുടങ്ങിയവര്‍. ഒ.വി. വിജയന്റെ നോവല്‍ വായിക്കുന്ന അത്രയും പേര് തന്നെ കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്റെ നോവലുകളും വായിച്ചുകാണണം. രണ്ടാമൂഴത്തിലെ ഭീമനെ ഓര്‍ത്ത് ദു:ഖിച്ചവരെക്കാളും, അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിഞാനുറങ്ങട്ടെയിലെ കര്‍ണ്ണനുവേണ്ടി തപിച്ചവരെക്കാളും ഉത്കൃഷ്ടരല്ലേ ഒരു വേലിത്തലപ്പിനു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്ന് “ഗ്രേസീ, മോളിക്കുട്ടിക്ക് എന്തുപറ്റുമെടീ, ജോയിക്കുട്ടന്‍ അവളെ ചതിക്കുമോ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല” എന്നുപറയുന്ന കേരളത്തിലെ ഒരു വലിയകൂട്ടം ജനങ്ങള്‍? അവരില്‍ വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാക്കാനും “തുടരും” എന്ന ഒരൊറ്റവാക്കുകൊണ്ട് ജനഹൃദയങ്ങളെ ആകാംഷയുടെ മുള്‍മുനയില്‍ നിറുത്താനും കഴിവുള്ളവരാണ് പൈങ്കിളി സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ എന്ന് സ്നേഹത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കേരളത്തിലെ ജനപ്രിയസാഹിത്യകാരന്മാര്‍. ഇവര്‍ക്കുള്ള വായനക്കാരുടെ എണ്ണം നോവല്‍ വാങ്ങി വായിക്കുന്നവരോളമെങ്കിലും വരും. (മനോരമ, മംഗളം തുടങ്ങിയവയുടെ റീഡര്‍ഷിപ്പ് കണക്കുകള്‍ നോക്കുക). ഇവര്‍ക്കായി ഒരവാര്‍ഡിനെയും കുറിച്ച്, ഒരു അംഗീകാരത്തെയും കുറിച്ച് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല. (ജഗതി ചിത്രങ്ങളില്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വള്ളിക്കുന്ന് തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങളായി താറടിക്കപ്പെടുന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍) - എന്റര്‍ ബെര്‍ളി തോമസ്. മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ നായകന്‍. യുവകോമളന്‍, സുഗുണന്‍, സുന്ദരന്‍, കശ്മലന്‍. കുലപതി, ബ്ലോഗാചാര്യന്‍, ശിങ്കം. ഏറ്റവും വായിക്കപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരന്‍. (സീന്‍ മാറിയതു കണ്ടോ?)
ഈ സ്ഥിതിമാറ്റാന്‍ ബെര്‍ളി സ്വയം ഒരു അവാര്‍ഡ് കൊടുത്തു (അല്ല, മാദ്ധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകരാണ് അവാര്‍ഡ് കൊടുത്തതെന്ന് ബര്‍ളി)
യക്ഷിയെപ്രേമിച്ച കപ്യാര്‍ ഷാജുവില്‍ ബര്‍ളി വര്‍ണ്ണിക്കുന്നു.
“സാന്ദ്ര. വെളുത്തു തുടുത്ത് നുണക്കുഴിയുള്ള സാന്ദ്ര. ഹൊ!കടിച്ചു തിന്നാന്‍ തോന്നും... “ ആര്‍ക്കാണ് ഇതു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒന്ന് കടിക്കാന്‍, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ഒന്നു കുത്തിനോക്കാന്‍ തോന്നാതിരിക്കുക?
“റീന,സ്‍നേഹ,ഷാലി,ലിസി,ടോണിയ.... സുന്ദരിമാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉറങ്ങുന്ന വീടുകള്‍ക്കു മുമ്പിലൂടെ ഷാജു അണുബോംബുകള്‍ ഉണങ്ങാന്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന മുറികള്‍ക്കു മുമ്പിലൂടെ ബിന്‍ലാദനെന്നപോലെ നടന്നു പോയി.“ - ബര്‍ളിയുടെ അതിനൂതനമായ ഉപമ - മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ ഇത് ആദ്യമാണ്. (പണ്ട് ബിന്‍‌ലാദന്‍ ഇല്ലായിരുന്നു)
“ബോധം തെളിയാന്‍ കുറച്ചധികം സമയം വേണ്ടി വന്നു. യക്ഷിയെ നേരിട്ടു കണ്ടിട്ട് ഒന്നു ബോധം കെട്ടില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഇക്കഥ പറയുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ വിശ്വസിക്കില്ല“ - ഇങ്ങനെ ഉള്ള അത്യന്താധുനിക ഇഫക്ടുകള്‍ കഥയില്‍ വേണ്ടായിരുന്നു. കഥാകൃത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍ ഇല്ലാതെതന്നെ ഷാജു ബോധം കെട്ടു എന്നോ ഒന്നു മുള്ളി എന്നോ പറഞ്ഞാലും വായനക്കാര്‍ വിശ്വസിക്കും.
എന്നതാ നിന്റെ പേര് ?
രതി !
ശൊ!
എന്താ നിനക്കൊരു ശൊ ?
ആ പേര് ... ഒരു ഭയങ്കര പേരാണല്ലോ ?
അതെ.. ഞാനൊരു ഭയങ്കരിയാ.. നിനക്കെന്താ എന്നെ പേടിയില്ലാത്തെ
-- ഇതു വായിക്കുമ്പോള്‍ രതിനിര്‍വ്വേദം ഓര്‍ക്കാത്ത എത്രപേരുണ്ട്? യക്ഷിക്ക് ജയഭാരതിയുടെ ലുക്ക് വായനക്കാരന്‍ മനസില്‍ കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞു. ബാച്ചികള്‍ സൈക്കിളും തള്ളിക്കൊണ്ട് ഷാജുവായി യക്ഷിയുടെ പിന്നാലെ.. (വിവാഹിതര്‍ക്ക് ഞാന്‍ അല്പം റെസ്പക്ട് തരുന്നു)
“പോസ് ചെയ്തിട്ടെന്ന പോലെ കൈകള്‍ പിന്നിലേക്ക് കുത്തി മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തിലെ മാര്‍ദ്ദവങ്ങള്‍ പരമാവധി എക്സ്പോസ് ചെയ്ത് യക്ഷി ഇരുന്നു.“ - ഇത് അജീഷ് ചെറിയാന്‍ കമന്റായി പറഞ്ഞതുപോലെ കാനായിയുടെ മലമ്പുഴ യക്ഷിയെ കഥയിലേയ്ക്ക് ഇറക്കുകയാണ് ബെര്‍ളി.
“ഷാജുവിന് ശരിക്കും സങ്കടം വന്നു. പാവം എന്തൊരു കരച്ചിലാണിത്. യക്ഷിയാണെങ്കിലും അതിനു എന്തു മാത്രം സങ്കടം വന്നു കാണും.... “ , “കണ്ണു ചിമ്മി നോക്കുമ്പോള്‍ യക്ഷി തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്ന് കരയുകയാണ്. വിപുലമായ കരച്ചിലാണ്“... “ഇവള് ചില്ലറക്കാരിയല്ല. ഇനി സ്വന്തമായി ബ്ലോഗും കൂടി ഉണ്ടെങ്കില്‍ പൂര്‍ത്തിയായി“ - ബെര്‍ളി തകര്‍ക്കുന്നു.
ബാക്കി രണ്ടുഭാഗങ്ങളില്‍ ഷാജുവിന് അബദ്ധത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം വരുന്നതും യക്ഷികഥയുടെ ദുരന്താന്ത്യവും വായനക്കാര്‍ക്കു കാണാം. കഥയുടെ ഇതിവൃത്തത്തെക്കാളും കഥ പറയുന്ന ശൈലി ആണ് വായനക്കാരെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നത്, ചിരിപ്പിക്കുന്നത്, മോഹിപ്പിക്കുന്നത്. കഥയ്ക്ക് ഇടയിലൂടെ പള്ളിയിലെ ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ക്കും കന്യാസ്ത്രിമാര്‍ക്കും ഒക്കെ ഒരു കുത്തും കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ബെര്‍ളി.
ബര്‍ളിയുടേത് ചാരുതയാര്‍ന്ന എഴുത്താണ്. നല്ല ഉപമകള്‍. തനി കോട്ടയം സംസാരശൈലി. ജനപ്രിയ സാഹിത്യം. എവിടെയാണ് ബെര്‍ളിക്കു പിഴയ്ക്കുന്നത്?
അ) പലപ്പൊഴും ബെര്‍ളി അഡള്‍ട്ട്സ് ഒണ്‍ലി ആവുന്നു. സഭ്യതയുടെ അതിര്‍‌വരമ്പ് ഒരു നേര്‍ത്ത നൂല്‍പ്പാലം ആണ്. ഒരു ഉത്തമ പൈങ്കിളിസാഹിത്യകാരന്‍ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുകയേ ആകാവൂ. ആളുകള്‍ അഡള്‍ട്ട്സ് ഒണ്‍ലി എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ ചാടിക്കയറി വായിക്കും. ആദവും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള പഴയ സംഭാഷണം ഓര്‍മ്മവരുന്നു (ബൈബിള്‍ ഉല്‍പ്പത്തി പുസ്തകം)
ദൈവം: ഞാന്‍ തിന്നരുതെന്ന് പറഞ്ഞ വിലക്കപ്പെട്ട കനി നീ എന്തിനാണു തിന്നത്?
ആദം: തിന്നരുതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ, അതുകൊണ്ടാ.
മനോരമ, മംഗളം വാരികകളില്‍ ആ നേര്‍ത്ത അതിര്‍വരമ്പിലൂടെ, നൂല്‍പ്പാലത്തിലൂടെ, വായനക്കാരനെ നോവലിസ്റ്റ് കൈപിടിച്ച് നടത്തുന്നതു കാണാം.
ബെര്‍ളിയുടെ അഡള്‍ട്ട്സ് പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഇല്ലെങ്കിലും എഴുത്തിനു ന്യൂനതകള്‍ വരില്ല. ഉല്പ്രേക്ഷ കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ മതിയാവും. (മറ്റൊന്നിന്‍ ധര്‍മ്മയോഗത്താല്‍ അതുതാനല്ലിയോ ഇത് മോളിക്കുട്ടിയേ എന്നുതുടങ്ങുന്ന പദ്യം). ഇംഗ്ലീഷ് പള്‍പ്പ് ഫിക്ഷനിലെ ട്രെന്‍ഡ് തിരിച്ചാണ്. ഒട്ടൊക്കെ ഇക്കിളിക്കുവേണ്ടിയാണ് സിഡ്നി ഷെല്‍ഡണ്‍, ശോഭാ ഡേ തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരെ വായിക്കുന്നതു തന്നെ.
ആ) മറ്റൊരു പ്രധാന ന്യൂനത തുടരും എന്ന വാക്കിന്റെ അനന്തസാദ്ധ്യതകള്‍ ബെര്‍ളി മനസിലാക്കാത്തത് ആണ്. വായനക്കാരെ ഉദ്വേഗത്തിന്റെ മുള്‍മുനയില്‍ നിറുത്താന്‍ കഴിയുന്ന ഒരൊന്നര വാക്കാണ് തുടരും. കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ വെളുത്ത മഴ | ജോളിക്കുട്ടി നൈറ്റിയുടെ കുടുക്കുകള്‍ അഴിച്ചു (തുടരും...) - രണ്ടും മലയാളത്തിന്റെ ഭാവനാചാതുരികള്‍. എന്നാല്‍ ഈ കഥയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ തുടരും എന്ന വാക്കിനു ശക്തി പോരാ. കഥ കൊണ്ടു നിറുത്തുന്ന ഭാഗങ്ങളില്‍ ആകാംഷ തുളുമ്പുന്നില്ല. ബ്ലോഗുബ്ലോഗാന്തരവും ഗൂഗ്ല് റ്റാക്കുവഴിയും ഇനി യക്ഷിക്ക് എന്താവും, ഷാജു ചാവുമോ? തുടങ്ങിയ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്താന്‍ ഈ വാക്ക് ഉപകരിക്കുന്നില്ല.
ഇ) മറ്റൊരു ന്യൂനതയായി കാണുന്നത് നവരസങ്ങളില്‍ ബെര്‍ളി പ്രതിഭലിപ്പിക്കുന്ന രസങ്ങള്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ മാത്രം ആണെന്നാണ്. ഹാസം, ശൃംഗാരം, രൌദ്രം തുടങ്ങിയവ. ബീഭത്സം, കരുണ, വീരം തുടങ്ങിയ ബാക്കി രസങ്ങള്‍ എവിടെ?
ഈ) അതുപോലെതന്നെ ബര്‍ളിയുടെ കഥകളില്‍ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളെയാണ് ബെര്‍ളി പൊലിപ്പിക്കുന്നത്. പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ബെര്‍ളി വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം / രൌദ്രത / ഗാംഭീര്യം കൊടുക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയം പുഷ്പനാഥ് / മാത്യു മറ്റം ഇങ്ങനെ അല്ല. ബാലന്‍ കെ നായരെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബെര്‍ളിയുടെ കഥാപാത്രങ്ങളിലെ പുരുഷന്മാര്‍ കരയുന്നു, നാണം കുണുങ്ങുന്നു. ഇതൊക്കെ കൌമാര കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. കൊമ്പന്‍ മീ‍ശയും പിരിച്ചുനടക്കുന്ന പുരുഷന്മാരല്ല. (ബെര്‍ളി: താഴ്വാരം സിനിമ എടുത്തുകാണൂ. അതിലെ വില്ലനെ നോക്കൂ - എഴുതാന്‍ ഒരുപാട് മെറ്റീരിയല്‍ കിട്ടും).
എങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഉള്ള പ്രയോഗങ്ങളില്‍ ബര്‍ളിയുടെ കഴിവിനെ, പൊന്‍‌തൂലികയെ (റെയ്നോള്‍ഡ് പെന്‍ എന്ന് ബര്‍ളി) സമ്മതിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.
“ല്ല.. ഞാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല ! -ഷാജുവിന് കരച്ചില്‍ വന്നു. വാശിക്കാരനായ കുട്ടിയെപ്പോലെ ഷാജു യക്ഷിയെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചിരുന്നു.
അല്‍പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ യക്ഷി വീണ്ടും ഞരങ്ങി- നീയെന്നെ ആ പേരൊന്നു വിളിക്കുമോ ?
ഏത് പേര് ?
നീയെന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഇടാന്‍ വച്ചിരുന്ന പേര്..
ഷാജുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. കവിളിലൂടൊലിച്ചറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ പതിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ മെല്ലെ വിതുമ്പലോടെ വിലിച്ചു- അ..ല്‍..ഫോ..ന്‍..സ..!“
ബെര്‍ളിയില്‍ നിന്ന് ബ്ലോഗ് ലോകത്തിനു ഇനിയും പല മുത്തുകളെയും രത്നങ്ങളെയും അതിനെക്കാളൊക്കെ വിലയുള്ള മോളിക്കുട്ടിമാരെയും കിട്ടട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു. ബെര്‍ളിക്ക് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും.
പെരിങ്ങോടന്റെ മൂന്നുകഥകള്‍ - ഒരു പഠനം.
പെരിങ്ങോടന്റെ പുതിയ കഥയാ‍യ അവസ്ഥകള്‍ എന്ന കഥ - കഥയുടെ രചന സുന്ദരമാണ്. ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഭാഷ സുന്ദരമാണ്. കഥയുടെ നിര്‍മ്മിതിയില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന സങ്കേതങ്ങളും സുന്ദരമാണ്. അര്‍ത്ഥങ്ങളുള്ള കഥ. എന്നാല്‍ കഥ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസില്‍ ആദ്യം വന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്. ഈ കഥയില്‍ പെരിങ്ങോടന്‍ എവിടെയാണ്?
മ്യൂണിക്കില്‍ പണ്ട് നാലഞ്ചുദിവസം താമസിച്ചിരുന്നു. മറീന്‍ പ്ലാസിലെ അഞ്ഞൂറോളം വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള പള്ളി, വാച്ച്-തുണിക്കടകള്‍, ഒളിമ്പിക്ക് സെണ്ട്രം, ദഹൌ കോണ്‍സണ്ട്രേഷന്‍ കാമ്പ്, തുടങ്ങിയ പല കാഴ്ച്ചകളും കണ്ടു. ഏറ്റവും തങ്ങിനിന്നത് ഒരു ദിവസം രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് മ്യൂസിയം അടയ്ക്കുന്നതു വരെ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് ചിത്രകലാ മ്യൂസിയങ്ങളില്‍ കറങ്ങിനടന്നതാണ് (ആള്‍ട്ടെ പിനാക്കൊത്തെക്ക് (പഴയ മ്യൂസിയം), നുവേ പിനാക്കൊത്തെക്ക് (പുതിയ മ്യൂസിയം) ) എന്നീ കെട്ടിടങ്ങള്‍. അതിമനോഹരമാ‍യ ചിത്രങ്ങള്‍ - ആയിരത്തോളം വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ളവ വരെ. മഗ്ദലേന മറിയവും യേശുവും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. (പുരുഷനും സ്ത്രീയും എന്ന നിലയില്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തൊടാന്‍, പുണരാനുള്ള പരസ്പരാകര്‍ഷണം, ദൈവവും മനുഷ്യനും എന്ന നിലയില്‍ ഉള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ദൂരം കൊണ്ട് സ്പര്‍ശിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല. തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നനിലയില്‍ കണ്ണില്‍ കണ്ണില്‍ നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന ചിത്രം). മറ്റൊരു ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിത്രം വാന്‍‌ഗോഗ് വരച്ച ഒരു ചിത്രമാണ്. (ഇങ്ങനെ ഉള്ള മ്യൂസിയങ്ങള്‍ കാണാന്‍ പോവുമ്പോള്‍ ആഡിയോ റെക്കോര്‍ഡിങ്ങും കിട്ടും. അഞ്ചോ പത്തോ യൂറോ / ഡോളര്‍ കൊടുത്താലും ഇത് മ്യൂസിയത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ നിര്‍ബന്ധമായും വാടകയ്ക്ക് എടുക്കണം). ദൂരെ മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമവും വീടും. മുന്‍പില്‍ നീലനിറത്തില്‍ വേലിപോലെ വളര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ മുള്‍ച്ചെടികള്‍. പടം വരയ്ക്കുന്ന സമയത്ത് വാന്‍‌ഗോഗ് ഭ്രാന്താശുപത്രിയില്‍ ആയിരുന്നു. പുറത്ത് മനോഹരമായ ലോകം, വാന്‍‌ഗോഗിനു അങ്ങോട്ട് പോവണം എന്ന് വളരെ ആഗ്രഹമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പറ്റുന്നില്ല. അതാണ് നീലനിറം, വാന്‍‌ഗോഗിനെ തടഞ്ഞുനിറുത്തുന്ന മുള്‍ച്ചെടികള്‍! വാന്‍‌ഗോഗ് ഈ പടം വരച്ചതിനു ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ആത്മഹത്യചെയ്തു. ആ ചിത്രത്തില്‍ വാന്‍‌ഗോഗ് എന്ന വ്യക്തിയുടെ ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഭാവം നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു.
എന്റെ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തുണ്ട്. ആറാം ക്ലാസുമുതല്‍ ഒരേ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചവര്‍. നല്ല ചിത്രകാരന്, നല്ല കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ്, നല്ല ശില്‍പ്പി. സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തില്‍ കലാപ്രതിഭ (1994). വീണ്ടും കേരള സര്‍വ്വകലാശാല കലോത്സവത്തില്‍ കലാപ്രതിഭ (1998). കേരള സര്‍വ്വകലാശാല അവനു പാരിതോഷികമായി എഞ്ജിനിയറിങ്ങിനും മെഡിസിനും അഡ്മിഷന്‍ കൊടുത്തു - എന്തു വേണമെങ്കിലും എടുത്തോളൂ എന്ന്. അവന്‍ രണ്ടും എടുക്കാതെ കൊല്ലം ഫാത്തിമാ കോളെജില്‍ നിന്നു ഡിഗ്രി പൂര്‍ത്തിയാക്കി ബാംഗ്ലൂര്‍ NIFT-ല്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയി. അവിടെനിന്നും ഒരുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ ഡ്രോപ്പൌട്ട് ആയി (അവിടെ അവര് ചരിത്രം, തയ്യല്‍ ഒക്കെ പഠിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു - അവനെക്കൊണ്ടു വയ്യ). ഇപ്പോള്‍ തിരുവനന്തപുരം ടൂണ്‍സില്‍ ഷോ ഡയറക്ടര്‍ ആയി ജോലിചെയ്യുന്നു.ചില കഥകള്‍ക്ക് ഇല്ലസ്ട്രേഷന്‍സ് വരച്ചുതരാന്‍ ഞാന്‍ അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്‍ രണ്ടുമാസം സമയം ചോദിച്ചു. അവനു മൂന്നോ നാലോ ചിത്രങ്ങള്‍ പോറാന്‍ പത്തുമിനിട്ടേ എടുക്കൂ. വരച്ചാല്‍ എന്തും നന്നാവുകയും ചെയ്യും. ചിലര്‍ അങ്ങനെയാണ് - എന്തുചെയ്താലും നന്നാവും. കല രക്തത്തില്‍ ഓടുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്‍ പറയുന്നത് കഥയുടെ ഭാവം അവന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നാലേ അവനു വരയ്ക്കാന്‍ പറ്റൂ എന്നാണ്. വെറുതേ വരച്ചിട്ടു കാര്യം ഇല്ലന്ന്. കല ചിത്രകാരന്റെ മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും പ്രതിഫലിക്കണം. അല്ലാതെ എഴുതിയാല്‍ സ്വതസിദ്ധമായ പ്രതിഭകൊണ്ട് നന്നാവും, പക്ഷേ വളരെ നന്നാവില്ല.
ഫ്യോദോര്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി - പാവങ്ങള്‍, കരമസോവ് സഹോദരന്മാര്‍, കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്നീ കൃതികള്‍ ഒക്കെ മഹത്തരമാണ്. കുറ്റവും ശിക്ഷയും എഴുതുമ്പോള്‍ റാസ്കോല്‍നിക്കോവിന്റെ അന്ത:സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കിയുടെ മനസ്സിലെ സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി അവിടെ കഥാപാത്രത്തിലേയ്ക്ക് തന്നെ ടെലി-പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു. പാവങ്ങള്‍ എന്ന കഥയിലെ വൃദ്ധനായ കഥാപാത്രം സ്വപ്നം കാണുമ്പോള്‍, പരിഭവിക്കുമ്പോള്‍, സ്വപ്നം കാണുന്നതും പരിഭവിക്കുന്നതും ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി തന്നെയാണ്. കരമസോവ് സഹോദരന്മാരിലെ കഥയില്‍ ശാന്തതയും സ്നേഹവും തിളങ്ങുന്നെങ്കില്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കിയ്ക്കും അതേ ശാന്തതയും പ്രപഞ്ചസ്നേഹവും തിളങ്ങിക്കാണണം. ഇതെഴുതാന്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി കൊലപാതകിയോ സന്യാസിയോ വൃദ്ധനോ ആവേണ്ട കാര്യമില്ല. ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി സ്വയം കഥാപാത്രമായി മനസ്സില്‍ കണ്ട് ഒരു മേശയ്ക്കുമുന്നില്‍ ചിന്തിക്കുകയാണ്, ചിന്തകള്‍ മനസില്‍ നിന്ന് പേനയിലേയ്ക്ക് ഒഴുക്കുകയാണ്. ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ വാര്‍ ആന്റ് പീസ് എന്ന നോവലില്‍ ഒരു പ്രഭുവിന്റെ മരണരംഗത്ത് പ്രഭുവിന്റെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറിലെ ബട്ടണിന്റെ നിറം ടോള്‍സ്റ്റോയി വര്‍ണ്ണിക്കുമ്പോള്‍ അതു കാണുന്നത് ടോള്‍സ്റ്റോയിയും നമ്മളും ഒരുമിച്ചാണ്. ടോള്‍സ്റ്റോയി എഴുതിയ ഒരു പന്തയക്കുതിരയുടെ കഥയുണ്ട്. (ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ ചെറുകഥകള്‍ - പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൌസ്). ഇതിലും കുതിരയുടെ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ പ്രതിഷ്ടിച്ച് ടോള്‍സ്റ്റോയി ചിന്തിക്കുന്നതു കാണാം. അലക്സാണ്ടര്‍ കുപ്രിന്റെ ഗാര്‍നറ്റ് വളയില്‍ (പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൌസ്, റാദുഗ പബ്ലിഷേഴ്സ്) അനശ്വരമായ പ്രേമം കഥാപാത്രത്തിലും കുപ്രിന്റെ മനസ്സിലും ആണ്. അപസ്മാരത്തിലും കോഴിയിറച്ചിയിലും എണ്ണമൈലിയിലും ദിനകരനിലും പെരിങ്ങോടന്‍ എവിടെയാണ്? പെരിങ്ങോടനും കഥയും തമ്മില്‍ വൈകാരികമായ ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല, ഒരു ബൌദ്ധിക വ്യായാമം എന്ന നിലയിലേ ഈ കഥ എത്തുന്നുള്ളൂ. വായിക്കുമ്പോള്‍ കൊള്ളാം, സങ്കീര്‍ണ്ണം, സുന്ദരം, എന്നൊക്കെ തോന്നും. അരമണിക്കൂര്‍ പോലും കഴിയുന്നതിനു മുന്‍പേ കഥ മറന്നുപോവുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയുള്ള കഥകള്‍ക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്.
ഇത്രയും പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ പെരിങ്ങോടന്‍ ഭാവങ്ങള്‍ പകര്‍ന്ന ക്രൂരമായ ഭലിതം എന്ന കഥ, ജിപ്സി എന്ന കഥ ഇവയും വായിക്കുക. ഈ കഥകളില്‍ കഥാകാരനുണ്ട്. നമ്മോടൊപ്പം അലോസരപ്പെടുന്നതും വേദനിക്കുന്നതും ഉരുകുന്നതും പെരിങ്ങോടനും കൂടിയാണ്. ജിപ്സിയുടെ കഥ എന്ന കഥയില്‍ ഒരു അശ്ലീലം കണ്ട് ആദ്യം ചിരിച്ചതിലും പിന്നീട് ആ സ്ത്രീയുടെ അവസ്ഥയിലും അതിനെക്കാളേറെ ആദ്യം അതുകണ്ട് ചിരിച്ചതിലും ഉരുകുന്ന പെരിങ്ങോടന്‍ ഉണ്ട്. നമ്മോടൊപ്പം ചിന്തിക്കുന്നതും നടക്കുന്നതും കഥാകാരനും കൂടിയാണ്. കഥാകാരന്റെ വിജയമാണത്. ഈ കഥകള്‍ നിലനില്‍ക്കും.
പെരിങ്ങോടന്റെ കഥ പറയുന്ന ശൈലി സുന്ദരമാണ്. ആവനാഴിയില്‍ വാക്കുകള്‍ ധാരാളമുണ്ട്. എഴുത്തിനു പക്വത വന്നിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പെരിങ്ങോടന്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം ശൈലിയുടെ ആവര്‍ത്തന വിരസതയാണ്. ഒരുപാട് കഥകള്‍ ഒരേ ശൈലിയില്‍ ആവുന്നു - ഒറ്റക്കമ്പിനാദം പലര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുമായിരിക്കും, എങ്കിലും മറ്റുപലര്‍ക്കും ധാരാളം കമ്പികളുള്ള സരോദും സിത്താറും ഒക്കെയാവും ഇഷ്ടം. ഇത് വലിയ ഒരു ന്യൂനതയല്ല. ന്യൂനത സര്‍ഗ്ഗം എന്ന ചിത്രത്തില്‍ പാട്ടിനുമുന്‍പുള്ള ഡയലോഗ് ആണ്.
“നിറുത്തിനിറുത്തി പാടൂ, എന്നാലല്ലേ ഭാവം വരൂ”
(ജാമ്യം: പെരിങ്ങോടന്റെ നാലോ അഞ്ചോ കഥകളേ ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ - ഏറ്റവും നല്ലവ അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായിച്ചുകാണില്ല. ഈ കുറിപ്പില്‍ പ്രോത്സാഹനത്തെക്കാളേറെ വിമര്‍ശനം ആണെങ്കിലും ക്ഷമിക്കുക. പെരിങ്ങോടനു എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും. ഇനിയും നല്ല കഥകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു).
മ്യൂണിക്കില്‍ പണ്ട് നാലഞ്ചുദിവസം താമസിച്ചിരുന്നു. മറീന്‍ പ്ലാസിലെ അഞ്ഞൂറോളം വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള പള്ളി, വാച്ച്-തുണിക്കടകള്‍, ഒളിമ്പിക്ക് സെണ്ട്രം, ദഹൌ കോണ്‍സണ്ട്രേഷന്‍ കാമ്പ്, തുടങ്ങിയ പല കാഴ്ച്ചകളും കണ്ടു. ഏറ്റവും തങ്ങിനിന്നത് ഒരു ദിവസം രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് മ്യൂസിയം അടയ്ക്കുന്നതു വരെ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് ചിത്രകലാ മ്യൂസിയങ്ങളില്‍ കറങ്ങിനടന്നതാണ് (ആള്‍ട്ടെ പിനാക്കൊത്തെക്ക് (പഴയ മ്യൂസിയം), നുവേ പിനാക്കൊത്തെക്ക് (പുതിയ മ്യൂസിയം) ) എന്നീ കെട്ടിടങ്ങള്‍. അതിമനോഹരമാ‍യ ചിത്രങ്ങള്‍ - ആയിരത്തോളം വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ളവ വരെ. മഗ്ദലേന മറിയവും യേശുവും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. (പുരുഷനും സ്ത്രീയും എന്ന നിലയില്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തൊടാന്‍, പുണരാനുള്ള പരസ്പരാകര്‍ഷണം, ദൈവവും മനുഷ്യനും എന്ന നിലയില്‍ ഉള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ദൂരം കൊണ്ട് സ്പര്‍ശിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല. തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നനിലയില്‍ കണ്ണില്‍ കണ്ണില്‍ നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന ചിത്രം). മറ്റൊരു ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിത്രം വാന്‍‌ഗോഗ് വരച്ച ഒരു ചിത്രമാണ്. (ഇങ്ങനെ ഉള്ള മ്യൂസിയങ്ങള്‍ കാണാന്‍ പോവുമ്പോള്‍ ആഡിയോ റെക്കോര്‍ഡിങ്ങും കിട്ടും. അഞ്ചോ പത്തോ യൂറോ / ഡോളര്‍ കൊടുത്താലും ഇത് മ്യൂസിയത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ നിര്‍ബന്ധമായും വാടകയ്ക്ക് എടുക്കണം). ദൂരെ മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമവും വീടും. മുന്‍പില്‍ നീലനിറത്തില്‍ വേലിപോലെ വളര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ മുള്‍ച്ചെടികള്‍. പടം വരയ്ക്കുന്ന സമയത്ത് വാന്‍‌ഗോഗ് ഭ്രാന്താശുപത്രിയില്‍ ആയിരുന്നു. പുറത്ത് മനോഹരമായ ലോകം, വാന്‍‌ഗോഗിനു അങ്ങോട്ട് പോവണം എന്ന് വളരെ ആഗ്രഹമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പറ്റുന്നില്ല. അതാണ് നീലനിറം, വാന്‍‌ഗോഗിനെ തടഞ്ഞുനിറുത്തുന്ന മുള്‍ച്ചെടികള്‍! വാന്‍‌ഗോഗ് ഈ പടം വരച്ചതിനു ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ആത്മഹത്യചെയ്തു. ആ ചിത്രത്തില്‍ വാന്‍‌ഗോഗ് എന്ന വ്യക്തിയുടെ ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഭാവം നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു.
എന്റെ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തുണ്ട്. ആറാം ക്ലാസുമുതല്‍ ഒരേ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചവര്‍. നല്ല ചിത്രകാരന്, നല്ല കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ്, നല്ല ശില്‍പ്പി. സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തില്‍ കലാപ്രതിഭ (1994). വീണ്ടും കേരള സര്‍വ്വകലാശാല കലോത്സവത്തില്‍ കലാപ്രതിഭ (1998). കേരള സര്‍വ്വകലാശാല അവനു പാരിതോഷികമായി എഞ്ജിനിയറിങ്ങിനും മെഡിസിനും അഡ്മിഷന്‍ കൊടുത്തു - എന്തു വേണമെങ്കിലും എടുത്തോളൂ എന്ന്. അവന്‍ രണ്ടും എടുക്കാതെ കൊല്ലം ഫാത്തിമാ കോളെജില്‍ നിന്നു ഡിഗ്രി പൂര്‍ത്തിയാക്കി ബാംഗ്ലൂര്‍ NIFT-ല്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയി. അവിടെനിന്നും ഒരുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ ഡ്രോപ്പൌട്ട് ആയി (അവിടെ അവര് ചരിത്രം, തയ്യല്‍ ഒക്കെ പഠിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു - അവനെക്കൊണ്ടു വയ്യ). ഇപ്പോള്‍ തിരുവനന്തപുരം ടൂണ്‍സില്‍ ഷോ ഡയറക്ടര്‍ ആയി ജോലിചെയ്യുന്നു.ചില കഥകള്‍ക്ക് ഇല്ലസ്ട്രേഷന്‍സ് വരച്ചുതരാന്‍ ഞാന്‍ അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്‍ രണ്ടുമാസം സമയം ചോദിച്ചു. അവനു മൂന്നോ നാലോ ചിത്രങ്ങള്‍ പോറാന്‍ പത്തുമിനിട്ടേ എടുക്കൂ. വരച്ചാല്‍ എന്തും നന്നാവുകയും ചെയ്യും. ചിലര്‍ അങ്ങനെയാണ് - എന്തുചെയ്താലും നന്നാവും. കല രക്തത്തില്‍ ഓടുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്‍ പറയുന്നത് കഥയുടെ ഭാവം അവന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നാലേ അവനു വരയ്ക്കാന്‍ പറ്റൂ എന്നാണ്. വെറുതേ വരച്ചിട്ടു കാര്യം ഇല്ലന്ന്. കല ചിത്രകാരന്റെ മനസ്സിലും ഹൃദയത്തിലും പ്രതിഫലിക്കണം. അല്ലാതെ എഴുതിയാല്‍ സ്വതസിദ്ധമായ പ്രതിഭകൊണ്ട് നന്നാവും, പക്ഷേ വളരെ നന്നാവില്ല.
ഫ്യോദോര്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി - പാവങ്ങള്‍, കരമസോവ് സഹോദരന്മാര്‍, കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്നീ കൃതികള്‍ ഒക്കെ മഹത്തരമാണ്. കുറ്റവും ശിക്ഷയും എഴുതുമ്പോള്‍ റാസ്കോല്‍നിക്കോവിന്റെ അന്ത:സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കിയുടെ മനസ്സിലെ സംഘര്‍ഷങ്ങളാണ്. ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി അവിടെ കഥാപാത്രത്തിലേയ്ക്ക് തന്നെ ടെലി-പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു. പാവങ്ങള്‍ എന്ന കഥയിലെ വൃദ്ധനായ കഥാപാത്രം സ്വപ്നം കാണുമ്പോള്‍, പരിഭവിക്കുമ്പോള്‍, സ്വപ്നം കാണുന്നതും പരിഭവിക്കുന്നതും ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി തന്നെയാണ്. കരമസോവ് സഹോദരന്മാരിലെ കഥയില്‍ ശാന്തതയും സ്നേഹവും തിളങ്ങുന്നെങ്കില്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കിയ്ക്കും അതേ ശാന്തതയും പ്രപഞ്ചസ്നേഹവും തിളങ്ങിക്കാണണം. ഇതെഴുതാന്‍ ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി കൊലപാതകിയോ സന്യാസിയോ വൃദ്ധനോ ആവേണ്ട കാര്യമില്ല. ദൊസ്ത്യേവ്സ്കി സ്വയം കഥാപാത്രമായി മനസ്സില്‍ കണ്ട് ഒരു മേശയ്ക്കുമുന്നില്‍ ചിന്തിക്കുകയാണ്, ചിന്തകള്‍ മനസില്‍ നിന്ന് പേനയിലേയ്ക്ക് ഒഴുക്കുകയാണ്. ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ വാര്‍ ആന്റ് പീസ് എന്ന നോവലില്‍ ഒരു പ്രഭുവിന്റെ മരണരംഗത്ത് പ്രഭുവിന്റെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറിലെ ബട്ടണിന്റെ നിറം ടോള്‍സ്റ്റോയി വര്‍ണ്ണിക്കുമ്പോള്‍ അതു കാണുന്നത് ടോള്‍സ്റ്റോയിയും നമ്മളും ഒരുമിച്ചാണ്. ടോള്‍സ്റ്റോയി എഴുതിയ ഒരു പന്തയക്കുതിരയുടെ കഥയുണ്ട്. (ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ ചെറുകഥകള്‍ - പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൌസ്). ഇതിലും കുതിരയുടെ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ പ്രതിഷ്ടിച്ച് ടോള്‍സ്റ്റോയി ചിന്തിക്കുന്നതു കാണാം. അലക്സാണ്ടര്‍ കുപ്രിന്റെ ഗാര്‍നറ്റ് വളയില്‍ (പ്രഭാത് ബുക്ക് ഹൌസ്, റാദുഗ പബ്ലിഷേഴ്സ്) അനശ്വരമായ പ്രേമം കഥാപാത്രത്തിലും കുപ്രിന്റെ മനസ്സിലും ആണ്. അപസ്മാരത്തിലും കോഴിയിറച്ചിയിലും എണ്ണമൈലിയിലും ദിനകരനിലും പെരിങ്ങോടന്‍ എവിടെയാണ്? പെരിങ്ങോടനും കഥയും തമ്മില്‍ വൈകാരികമായ ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല, ഒരു ബൌദ്ധിക വ്യായാമം എന്ന നിലയിലേ ഈ കഥ എത്തുന്നുള്ളൂ. വായിക്കുമ്പോള്‍ കൊള്ളാം, സങ്കീര്‍ണ്ണം, സുന്ദരം, എന്നൊക്കെ തോന്നും. അരമണിക്കൂര്‍ പോലും കഴിയുന്നതിനു മുന്‍പേ കഥ മറന്നുപോവുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയുള്ള കഥകള്‍ക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്.
ഇത്രയും പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ പെരിങ്ങോടന്‍ ഭാവങ്ങള്‍ പകര്‍ന്ന ക്രൂരമായ ഭലിതം എന്ന കഥ, ജിപ്സി എന്ന കഥ ഇവയും വായിക്കുക. ഈ കഥകളില്‍ കഥാകാരനുണ്ട്. നമ്മോടൊപ്പം അലോസരപ്പെടുന്നതും വേദനിക്കുന്നതും ഉരുകുന്നതും പെരിങ്ങോടനും കൂടിയാണ്. ജിപ്സിയുടെ കഥ എന്ന കഥയില്‍ ഒരു അശ്ലീലം കണ്ട് ആദ്യം ചിരിച്ചതിലും പിന്നീട് ആ സ്ത്രീയുടെ അവസ്ഥയിലും അതിനെക്കാളേറെ ആദ്യം അതുകണ്ട് ചിരിച്ചതിലും ഉരുകുന്ന പെരിങ്ങോടന്‍ ഉണ്ട്. നമ്മോടൊപ്പം ചിന്തിക്കുന്നതും നടക്കുന്നതും കഥാകാരനും കൂടിയാണ്. കഥാകാരന്റെ വിജയമാണത്. ഈ കഥകള്‍ നിലനില്‍ക്കും.
പെരിങ്ങോടന്റെ കഥ പറയുന്ന ശൈലി സുന്ദരമാണ്. ആവനാഴിയില്‍ വാക്കുകള്‍ ധാരാളമുണ്ട്. എഴുത്തിനു പക്വത വന്നിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പെരിങ്ങോടന്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം ശൈലിയുടെ ആവര്‍ത്തന വിരസതയാണ്. ഒരുപാട് കഥകള്‍ ഒരേ ശൈലിയില്‍ ആവുന്നു - ഒറ്റക്കമ്പിനാദം പലര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുമായിരിക്കും, എങ്കിലും മറ്റുപലര്‍ക്കും ധാരാളം കമ്പികളുള്ള സരോദും സിത്താറും ഒക്കെയാവും ഇഷ്ടം. ഇത് വലിയ ഒരു ന്യൂനതയല്ല. ന്യൂനത സര്‍ഗ്ഗം എന്ന ചിത്രത്തില്‍ പാട്ടിനുമുന്‍പുള്ള ഡയലോഗ് ആണ്.
“നിറുത്തിനിറുത്തി പാടൂ, എന്നാലല്ലേ ഭാവം വരൂ”
(ജാമ്യം: പെരിങ്ങോടന്റെ നാലോ അഞ്ചോ കഥകളേ ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ - ഏറ്റവും നല്ലവ അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായിച്ചുകാണില്ല. ഈ കുറിപ്പില്‍ പ്രോത്സാഹനത്തെക്കാളേറെ വിമര്‍ശനം ആണെങ്കിലും ക്ഷമിക്കുക. പെരിങ്ങോടനു എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും. ഇനിയും നല്ല കഥകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു).
Sunday, September 30, 2007
അഭയം - ഒരു പഠനം.
സിജിയുടെ കഥകള്‍ അടുത്തകാലത്താണ് വായിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്. സിജിയുടെ കഥകളില്‍ ഇതിവൃത്തം കൊണ്ടും അവതരണം കൊണ്ടും ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കഥയാണെന്നു പറയാം “അഭയം”
“അന്നയുടെ സ്നേഹം മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം പോലെയായിരുന്നുവെനിക്ക്‌.അധികം ആളിക്കത്താതെ ഒരു മെലിഞ്ഞ നൂലില്‍ നിന്നുകൊണ്ട്‌ ദിശതെളിയിക്കുന്ന പ്രകാശം.”- കഥയുടെ ആദ്യത്തെ രണ്ടുവരികളില്‍ നിന്നുതന്നെ കഥ മുഴുവന്‍ വായിക്കാം.
ആളാതെ, മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം പോലെ മെല്ലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ശാന്തത കഥയില്‍ ഉടനീളം ഉണ്ട്. കഥാകൃത്ത് വളരെവളരെ പ്രതിഭാധനനല്ലെങ്കില്‍ കഥാകൃത്തിന്റെ കഥ എഴുതുന്ന സമയത്തെ മനോനിലയെ കഥ പ്രതിഫലിപ്പിക്കും. കഥാകൃത്തില്‍ നിന്നും കഥ നടക്കുന്ന പശ്ചാത്തലം വളരെ ദൂരെയാണെങ്കിലും ചില മനോനിലകളില്‍ നല്ല കഥ ഒരു കണ്ണാടിയാണ്. സിജിയുടെ പ്രതിഭയില്‍ സംശയിക്കാതെതന്നെ ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ഈ കഥ എഴുതിയ മാസങ്ങളിലെ എങ്കിലും സിജിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ശാന്തതയാണ് ഈ വരി വായിച്ചപ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വന്നത്. (പെരുമ്പടവത്തിന്റെ ‘ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെ‘ എന്ന കൃതി ഇതുപോലെ മറ്റൊരു പ്രതിഫലനം ആണ്. ബഷീര്‍ പലപ്പൊഴും ഈ നിയമത്തിനു അപവാദം ആണെന്നും കാണാം. മാനസികവിഹ്വലതകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ നിന്നാണ് ബഷീര്‍ പാത്തുമ്മയുടെ ആട് എഴുതിയതെന്നുപറഞ്ഞാല്‍ എത്രപേര്‍ വിശ്വസിക്കും?)
കഥ ശാന്തമായി ഒഴുകി നിശബ്ദതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, പതുങ്ങിയായ കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെയും അന്ന എന്ന കഥാപാത്രത്തെയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവിടെ അന്നയുടെ വരികളാണ് വായനക്കാരെ ഒന്നുകൂടി അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത്
'ഗണിതം പഠിച്ച കവിയായിരിക്കും ഒരു ഉത്തമ കവി.അളന്നും തൂക്കിയുമെടുക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ കൃത്യത ഒരാളെ ഉത്തമ കവിയാക്കുന്നു'. എന്ന് അന്ന പറയുമ്പോള്‍
കഥയില്‍ കഥയെക്കാളും കവിതയാണ് വായനക്കാരനെ മുന്നോട്ടുനടത്തുന്നത്.
'മൗനം ഒരു മാറാലയാണ്‌; തട്ടിനീക്കിയില്ലെങ്കില്‍ -തന്നെതന്നെ തിന്നൊടുക്കുന്ന ജീര്‍ണ്ണിച്ച വാക്കുകളിഴ പിരിഞ്ഞ മാറാല'..
എന്ന് കൂട്ടുകാരികള്‍ക്കിടയില്‍ മൌനം കടക്കുമ്പോള്‍ അന്ന പറയുന്നു. അന്നയ്ക്കും കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിനും ഇടയില്‍ വരുന്ന മൌനത്തെ തട്ടിനീക്കുന്നത് സിജി ഈ ഒരു കവിതകൊണ്ടാണ്.
കൂട്ടുകാരികള്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗരതിക്കാര്‍ക്കുള്ള കല്‍പ്പടവില്‍ ഇരിക്കുമ്പൊഴും കൂട്ടുകാരികള്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗരതിക്കാരെന്നുള്ള അര്‍ത്ഥം വരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ കഥാന്ത്യത്തില്‍ കൂട്ടുകാരികള്‍ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ അത് ശരീരത്തിന്റെ തലത്തിലുമല്ല - മുന്പ് കൂട്ടുകാരികള്‍ കുളക്കടവില്‍ ഇരുന്നതിന്റെ ഒരു തുടര്‍ച്ച എന്നേ കരുതാന്‍ വായനക്കാരനു കഴിയുന്നുള്ളൂ.
ഓസ്കാര്‍ വില്‍ഡെ “The love that dares not speak its name“ എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച പ്രണയത്തെ സിജിയും പറയാതെപറയുന്നു. ഇതോടൊപ്പം സ്ത്രീയുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചില പുരുഷ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെങ്കിലും സിജി പൊളിച്ചെഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു സ്ത്രീ ഒരു തുണയില്‍ നിന്നും / പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങള്‍ ഈ കഥയില്‍ അന്ന എന്ന കഥാപാത്രം മുഖ്യകഥാപാത്രത്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇത് പല പുരുഷന്മാര്‍ക്കും ഒരു നല്ല കണ്ണുതുറക്കലും ആവാം. ( സ്ത്രീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഇതു മാത്രമാണ് എന്നുഞാന്‍ അര്‍ത്ഥം ആക്കുന്നില്ല) അതുപോലെതന്നെ ചുംബനത്തില്‍ അല്ല ഇവരുടെ ബന്ധം സൌഹൃദത്തില്‍ നിന്നും പ്രണയത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്നത് - ചുംബനം ഒരു തുടര്‍ച്ചമാത്രം, ആ അവസരത്തില്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമാ‍യ കാര്യം മാത്രം - എന്ന് സിജി കാണിക്കുന്നു. കഥാകൃത്തിന്റെ വിജയമാണത്.
കഥയുടെ മേന്മയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പൊഴും ചില കല്ലുകടികള്‍ പറയാതെവയ്യ. സഹമുറിയന്‍ / സഹമുറിയ എന്ന വാക്ക് ബ്ലോഗില്‍ ആരാണ് കണ്ടുപിടിച്ചതെന്നറിയില്ല. ആരായാലും തല്ലണം!. സഹവാസി എന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ റൂം മേറ്റ് എന്നുതന്നെയോ സിജി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ പാല്‍പ്പായസത്തില്‍ കല്ലുകടിക്കില്ലായിരുന്നു. അക്ഷരത്തെറ്റുകളും തിരുത്താവുന്നതാണ് ( ഇത് കഥയുടെ ആദ്യവായനയില്‍ തടസ്സമായില്ല ).
അന്നേരം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക്‌ വലിയൊരു മഴ തുള്ളിയിട്ടു കടന്നു വന്നു.വരാലുകള്‍ മഴയില്‍ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഉച്ചത്തില്‍ മുകളിലേക്കുവന്നു പുളഞ്ഞു - തുടങ്ങിയ വരികളില്‍ അതിഭാവുകത്വം തുളുമ്പുന്നു. എന്നേരം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേയ്ക്ക് വലിയൊരു മഴ വന്നു, വരാലുകള്‍ മഴയത്ത് ഉച്ചത്തില്‍ പുളഞ്ഞു, എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ നന്നാവുമായിരുന്നു എന്നുതോന്നുന്നു. വായനക്കാരന്റെ മനസ്സുകണ്ട് കഥാകൃത്ത് എഴുതുമ്പോള്‍; ആദ്യവരികളില്‍ കവിത കൊണ്ടുവരുന്ന ശാന്തത അല്ല മൌനം കനക്കുമ്പോള്‍ വരേണ്ട വേദനയും പിരിമുറുക്കവും. വരികളുടെ നിര്‍മ്മിതിയില്‍ വ്യത്യാസം ഇവിടെ വേണം. വായനക്കാരനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന വലിയ വാക്യങ്ങള്‍ വായനക്കാരന്റെ വായന / ചിന്തയെ പതുക്കെ കൊണ്ടുപോവുമ്പോള്‍ കുറിയ വാക്യങ്ങള്‍ ചിന്തയെ വേഗതയിലാക്കുന്നു, മനസ്സിനെ കൂര്‍പ്പിക്കുന്നു. ആ പ്രവേഗം കൊണ്ടുവരാന്‍ ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ സിജിയ്ക്ക് പറ്റുന്നില്ല. (അമേരിക്കന്‍ എഴുത്തിലും യൂറോപ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിലും ഉള്ള ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ഇതാണ്. അമേരിക്കന്‍ സാഹിത്യത്തില്‍ കുറുകിയ, ഋജുവായ വാക്യങ്ങളാണ്, യൂറോപ്പില്‍ തിരിച്ചും. ഹെമിങ്ങ്‌വേ, ഫിറ്റ്സ്ഗെറാള്‍ഡ്, നബക്കോവ് തുടങ്ങിയവര്‍ അമേരിക്കന്‍ എഴുത്തിനു നല്ല ഉദാഹരണങ്ങളായിരിക്കും. സാര്‍തൃ, ജെയിംസ് ജോയ്സ് തുടങ്ങിയവരുടെ ശൈലി യൂറോപ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിനു ശ്രദ്ധിക്കുക).
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നിര്‍മ്മിതി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമാണ്. കേന്ദ്രകഥാപാത്രം - കണ്ണുനീര്‍, മൌനം, സ്വപ്നാ‍ടക. ( മൃദുവായ, കഥാപാത്രം) അന്ന - തിക്താനുഭവങ്ങള്‍, വിവാഹം കഴിക്കാത്തവള്‍, കരയാത്തവള്‍ ( ദൃഢതയുള്ള കഥാപാത്രം, അതുകൊണ്ടുതന്നെ സംരക്ഷക / ഇരുവരുടെയും ബന്ധത്തിലെ പുരുഷകഥാപാത്രം). രാജു ( വേണ്ടത്ര എഴുതാതെ തന്നെ - പുരുഷമേധാവിത്വം പുലര്‍ത്തുന്ന കഥാപാത്രം, കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിനെ ഒരുപാടുനാള്‍ പ്രണയിച്ചെങ്കിലും മനസിലാക്കാനോ വേണ്ടതു കൊടുക്കാനോ കഴിയാത്ത ആള്‍). രാജുവിനെ രണ്ടോ മൂന്നോ വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കുന്നതും അന്നയെയും കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തെയും മാത്രം ചുറ്റി കഥപറയുന്നതും കഥയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ഒതുക്കം നല്‍കുന്നു.
കട്ടിയുള്ള ഒരു വിഷയം മൃദുവായി അവതരിപ്പിച്ചതും കഥയുടെ ശാന്തമാ‍യ ഒഴുക്കും സിജിയുടെ വിജയമാണ്. മൊത്തത്തില്‍ ഈ കഥ ഒരു നല്ല വായനാനുഭവം നല്‍കുന്നു.
സിജിക്ക് നന്മകള്‍ നേരുന്നു - ഇനിയും കഥകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
“അന്നയുടെ സ്നേഹം മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം പോലെയായിരുന്നുവെനിക്ക്‌.അധികം ആളിക്കത്താതെ ഒരു മെലിഞ്ഞ നൂലില്‍ നിന്നുകൊണ്ട്‌ ദിശതെളിയിക്കുന്ന പ്രകാശം.”- കഥയുടെ ആദ്യത്തെ രണ്ടുവരികളില്‍ നിന്നുതന്നെ കഥ മുഴുവന്‍ വായിക്കാം.
ആളാതെ, മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം പോലെ മെല്ലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ശാന്തത കഥയില്‍ ഉടനീളം ഉണ്ട്. കഥാകൃത്ത് വളരെവളരെ പ്രതിഭാധനനല്ലെങ്കില്‍ കഥാകൃത്തിന്റെ കഥ എഴുതുന്ന സമയത്തെ മനോനിലയെ കഥ പ്രതിഫലിപ്പിക്കും. കഥാകൃത്തില്‍ നിന്നും കഥ നടക്കുന്ന പശ്ചാത്തലം വളരെ ദൂരെയാണെങ്കിലും ചില മനോനിലകളില്‍ നല്ല കഥ ഒരു കണ്ണാടിയാണ്. സിജിയുടെ പ്രതിഭയില്‍ സംശയിക്കാതെതന്നെ ചുരുങ്ങിയപക്ഷം ഈ കഥ എഴുതിയ മാസങ്ങളിലെ എങ്കിലും സിജിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ശാന്തതയാണ് ഈ വരി വായിച്ചപ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വന്നത്. (പെരുമ്പടവത്തിന്റെ ‘ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെ‘ എന്ന കൃതി ഇതുപോലെ മറ്റൊരു പ്രതിഫലനം ആണ്. ബഷീര്‍ പലപ്പൊഴും ഈ നിയമത്തിനു അപവാദം ആണെന്നും കാണാം. മാനസികവിഹ്വലതകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ നിന്നാണ് ബഷീര്‍ പാത്തുമ്മയുടെ ആട് എഴുതിയതെന്നുപറഞ്ഞാല്‍ എത്രപേര്‍ വിശ്വസിക്കും?)
കഥ ശാന്തമായി ഒഴുകി നിശബ്ദതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, പതുങ്ങിയായ കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെയും അന്ന എന്ന കഥാപാത്രത്തെയും പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവിടെ അന്നയുടെ വരികളാണ് വായനക്കാരെ ഒന്നുകൂടി അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത്
'ഗണിതം പഠിച്ച കവിയായിരിക്കും ഒരു ഉത്തമ കവി.അളന്നും തൂക്കിയുമെടുക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ കൃത്യത ഒരാളെ ഉത്തമ കവിയാക്കുന്നു'. എന്ന് അന്ന പറയുമ്പോള്‍
കഥയില്‍ കഥയെക്കാളും കവിതയാണ് വായനക്കാരനെ മുന്നോട്ടുനടത്തുന്നത്.
'മൗനം ഒരു മാറാലയാണ്‌; തട്ടിനീക്കിയില്ലെങ്കില്‍ -തന്നെതന്നെ തിന്നൊടുക്കുന്ന ജീര്‍ണ്ണിച്ച വാക്കുകളിഴ പിരിഞ്ഞ മാറാല'..
എന്ന് കൂട്ടുകാരികള്‍ക്കിടയില്‍ മൌനം കടക്കുമ്പോള്‍ അന്ന പറയുന്നു. അന്നയ്ക്കും കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിനും ഇടയില്‍ വരുന്ന മൌനത്തെ തട്ടിനീക്കുന്നത് സിജി ഈ ഒരു കവിതകൊണ്ടാണ്.
കൂട്ടുകാരികള്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗരതിക്കാര്‍ക്കുള്ള കല്‍പ്പടവില്‍ ഇരിക്കുമ്പൊഴും കൂട്ടുകാരികള്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗരതിക്കാരെന്നുള്ള അര്‍ത്ഥം വരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ കഥാന്ത്യത്തില്‍ കൂട്ടുകാരികള്‍ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ അത് ശരീരത്തിന്റെ തലത്തിലുമല്ല - മുന്പ് കൂട്ടുകാരികള്‍ കുളക്കടവില്‍ ഇരുന്നതിന്റെ ഒരു തുടര്‍ച്ച എന്നേ കരുതാന്‍ വായനക്കാരനു കഴിയുന്നുള്ളൂ.
ഓസ്കാര്‍ വില്‍ഡെ “The love that dares not speak its name“ എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച പ്രണയത്തെ സിജിയും പറയാതെപറയുന്നു. ഇതോടൊപ്പം സ്ത്രീയുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചില പുരുഷ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെങ്കിലും സിജി പൊളിച്ചെഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു സ്ത്രീ ഒരു തുണയില്‍ നിന്നും / പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തെല്ലാം കാര്യങ്ങള്‍ ഈ കഥയില്‍ അന്ന എന്ന കഥാപാത്രം മുഖ്യകഥാപാത്രത്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇത് പല പുരുഷന്മാര്‍ക്കും ഒരു നല്ല കണ്ണുതുറക്കലും ആവാം. ( സ്ത്രീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഇതു മാത്രമാണ് എന്നുഞാന്‍ അര്‍ത്ഥം ആക്കുന്നില്ല) അതുപോലെതന്നെ ചുംബനത്തില്‍ അല്ല ഇവരുടെ ബന്ധം സൌഹൃദത്തില്‍ നിന്നും പ്രണയത്തിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്നത് - ചുംബനം ഒരു തുടര്‍ച്ചമാത്രം, ആ അവസരത്തില്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമാ‍യ കാര്യം മാത്രം - എന്ന് സിജി കാണിക്കുന്നു. കഥാകൃത്തിന്റെ വിജയമാണത്.
കഥയുടെ മേന്മയെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പൊഴും ചില കല്ലുകടികള്‍ പറയാതെവയ്യ. സഹമുറിയന്‍ / സഹമുറിയ എന്ന വാക്ക് ബ്ലോഗില്‍ ആരാണ് കണ്ടുപിടിച്ചതെന്നറിയില്ല. ആരായാലും തല്ലണം!. സഹവാസി എന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ റൂം മേറ്റ് എന്നുതന്നെയോ സിജി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ പാല്‍പ്പായസത്തില്‍ കല്ലുകടിക്കില്ലായിരുന്നു. അക്ഷരത്തെറ്റുകളും തിരുത്താവുന്നതാണ് ( ഇത് കഥയുടെ ആദ്യവായനയില്‍ തടസ്സമായില്ല ).
അന്നേരം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക്‌ വലിയൊരു മഴ തുള്ളിയിട്ടു കടന്നു വന്നു.വരാലുകള്‍ മഴയില്‍ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഉച്ചത്തില്‍ മുകളിലേക്കുവന്നു പുളഞ്ഞു - തുടങ്ങിയ വരികളില്‍ അതിഭാവുകത്വം തുളുമ്പുന്നു. എന്നേരം ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേയ്ക്ക് വലിയൊരു മഴ വന്നു, വരാലുകള്‍ മഴയത്ത് ഉച്ചത്തില്‍ പുളഞ്ഞു, എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ നന്നാവുമായിരുന്നു എന്നുതോന്നുന്നു. വായനക്കാരന്റെ മനസ്സുകണ്ട് കഥാകൃത്ത് എഴുതുമ്പോള്‍; ആദ്യവരികളില്‍ കവിത കൊണ്ടുവരുന്ന ശാന്തത അല്ല മൌനം കനക്കുമ്പോള്‍ വരേണ്ട വേദനയും പിരിമുറുക്കവും. വരികളുടെ നിര്‍മ്മിതിയില്‍ വ്യത്യാസം ഇവിടെ വേണം. വായനക്കാരനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന വലിയ വാക്യങ്ങള്‍ വായനക്കാരന്റെ വായന / ചിന്തയെ പതുക്കെ കൊണ്ടുപോവുമ്പോള്‍ കുറിയ വാക്യങ്ങള്‍ ചിന്തയെ വേഗതയിലാക്കുന്നു, മനസ്സിനെ കൂര്‍പ്പിക്കുന്നു. ആ പ്രവേഗം കൊണ്ടുവരാന്‍ ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ സിജിയ്ക്ക് പറ്റുന്നില്ല. (അമേരിക്കന്‍ എഴുത്തിലും യൂറോപ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിലും ഉള്ള ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ഇതാണ്. അമേരിക്കന്‍ സാഹിത്യത്തില്‍ കുറുകിയ, ഋജുവായ വാക്യങ്ങളാണ്, യൂറോപ്പില്‍ തിരിച്ചും. ഹെമിങ്ങ്‌വേ, ഫിറ്റ്സ്ഗെറാള്‍ഡ്, നബക്കോവ് തുടങ്ങിയവര്‍ അമേരിക്കന്‍ എഴുത്തിനു നല്ല ഉദാഹരണങ്ങളായിരിക്കും. സാര്‍തൃ, ജെയിംസ് ജോയ്സ് തുടങ്ങിയവരുടെ ശൈലി യൂറോപ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിനു ശ്രദ്ധിക്കുക).
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നിര്‍മ്മിതി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയമാണ്. കേന്ദ്രകഥാപാത്രം - കണ്ണുനീര്‍, മൌനം, സ്വപ്നാ‍ടക. ( മൃദുവായ, കഥാപാത്രം) അന്ന - തിക്താനുഭവങ്ങള്‍, വിവാഹം കഴിക്കാത്തവള്‍, കരയാത്തവള്‍ ( ദൃഢതയുള്ള കഥാപാത്രം, അതുകൊണ്ടുതന്നെ സംരക്ഷക / ഇരുവരുടെയും ബന്ധത്തിലെ പുരുഷകഥാപാത്രം). രാജു ( വേണ്ടത്ര എഴുതാതെ തന്നെ - പുരുഷമേധാവിത്വം പുലര്‍ത്തുന്ന കഥാപാത്രം, കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിനെ ഒരുപാടുനാള്‍ പ്രണയിച്ചെങ്കിലും മനസിലാക്കാനോ വേണ്ടതു കൊടുക്കാനോ കഴിയാത്ത ആള്‍). രാജുവിനെ രണ്ടോ മൂന്നോ വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കുന്നതും അന്നയെയും കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തെയും മാത്രം ചുറ്റി കഥപറയുന്നതും കഥയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ഒതുക്കം നല്‍കുന്നു.
കട്ടിയുള്ള ഒരു വിഷയം മൃദുവായി അവതരിപ്പിച്ചതും കഥയുടെ ശാന്തമാ‍യ ഒഴുക്കും സിജിയുടെ വിജയമാണ്. മൊത്തത്തില്‍ ഈ കഥ ഒരു നല്ല വായനാനുഭവം നല്‍കുന്നു.
സിജിക്ക് നന്മകള്‍ നേരുന്നു - ഇനിയും കഥകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പൂത്തുമ്പി
പുട്ടുലു രാമറാവു ഒരു നല്ലകുട്ടി ആയിരുന്നു. അവനു ആകെ ഉള്ള ചീത്തശീലം അവന്‍ തുമ്പിയെക്കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിക്കും എന്നതായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന്‍ അഞ്ചുനിറമുള്ള ഒരു തുമ്പിയെ പിടിച്ചു. തുമ്പിയെക്കൊണ്ട് ഓരോ ഓരോ ചെറിയ കല്ലുകള്‍ എടുപ്പിച്ച് ജനാലയുടെ കട്ടിളയില്‍ അവന്‍ നിരത്തി വെപ്പിച്ചു. ഒടുവില്‍ തുമ്പിയെക്കൊണ്ട് ഇത്തിരിക്കൂടെ വലിയ കല്ലുകളും എടുപ്പിച്ച് ജനാലയുടെ കട്ടിളയില്‍ വെപ്പിച്ചു. അവന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുമ്പിയോട് ചോദിച്ചു. “മണ്ടന്‍ തുമ്പീ, നിനക്ക് കല്ലുകള്‍ എടുക്കാതിരുന്നൂടേ, അല്ലെങ്കില്‍ കല്ലുകള്‍ ഇട്ടുകളഞ്ഞൂടേ? നീ എന്തു മണ്ടനാണ്?”
തുമ്പി അല്പം വിഷാദത്തോടെ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ കല്ലെടുത്തില്ലെങ്കില്‍ നിനക്കു വിഷമമാവൂല്ലേ? അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ കല്ലുകള്‍ എടുക്കുന്നത്.
പുട്ടുലു രാമറാവുവിന് ഇതുകേട്ട് വിഷമം ആയി. അവന്‍ തുമ്പിയെ ജനാലയില്‍ക്കൂടി പറത്തിവിട്ടു. തുമ്പി നന്ദിയോടെ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അവന്‍ ഒരുപാട് ആശിച്ചു. അവന്‍ ജനാലയുടെ ഇരുമ്പുകമ്പിയില്‍ പിടിച്ച് തുമ്പി തിരിച്ചുവരുന്നതും കാത്ത് ഒരുപാടുനേരം നിന്നു. പക്ഷേ തുമ്പി തിരിച്ചുവന്നില്ല.
ജനാലയുടെ പുറത്ത് ആളുകള്‍ ചിരിച്ച് ഉല്ലസിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് കടകളില്‍ സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറെപ്പേര്‍ പുറത്ത് അടികൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ പാര്‍ക്കില്‍ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലര്‍ കടല്‍ത്തീരത്തുകിടന്ന് ഉമ്മവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടല്‍ ശാന്തമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് പൂമ്പാറ്റകള്‍ പറന്നുനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാല തുറന്ന് പുറത്തുപോയി അവരുടെ ഇടയില്‍ ഓടിനടക്കണമെന്ന് പുട്ടുലു രാമറാവു ഒരുപാട് ആശിച്ചു. പക്ഷേ ജനാലയുടെ താക്കോല്‍ അവന്റെ കയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ജനാലയുടെ താക്കോല്‍ ആരുടെയും കയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.
എന്നെ തുറന്നുവിടൂ. LET ME OUT!
-സിമി, സെപ്റ്റംബര്‍ 2007
തുമ്പി അല്പം വിഷാദത്തോടെ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ കല്ലെടുത്തില്ലെങ്കില്‍ നിനക്കു വിഷമമാവൂല്ലേ? അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ കല്ലുകള്‍ എടുക്കുന്നത്.
പുട്ടുലു രാമറാവുവിന് ഇതുകേട്ട് വിഷമം ആയി. അവന്‍ തുമ്പിയെ ജനാലയില്‍ക്കൂടി പറത്തിവിട്ടു. തുമ്പി നന്ദിയോടെ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അവന്‍ ഒരുപാട് ആശിച്ചു. അവന്‍ ജനാലയുടെ ഇരുമ്പുകമ്പിയില്‍ പിടിച്ച് തുമ്പി തിരിച്ചുവരുന്നതും കാത്ത് ഒരുപാടുനേരം നിന്നു. പക്ഷേ തുമ്പി തിരിച്ചുവന്നില്ല.
ജനാലയുടെ പുറത്ത് ആളുകള്‍ ചിരിച്ച് ഉല്ലസിച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് കടകളില്‍ സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറെപ്പേര്‍ പുറത്ത് അടികൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ പാര്‍ക്കില്‍ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലര്‍ കടല്‍ത്തീരത്തുകിടന്ന് ഉമ്മവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടല്‍ ശാന്തമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് പൂമ്പാറ്റകള്‍ പറന്നുനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാല തുറന്ന് പുറത്തുപോയി അവരുടെ ഇടയില്‍ ഓടിനടക്കണമെന്ന് പുട്ടുലു രാമറാവു ഒരുപാട് ആശിച്ചു. പക്ഷേ ജനാലയുടെ താക്കോല്‍ അവന്റെ കയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ജനാലയുടെ താക്കോല്‍ ആരുടെയും കയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.
എന്നെ തുറന്നുവിടൂ. LET ME OUT!
-സിമി, സെപ്റ്റംബര്‍ 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)